Photos courtesy of Raymund Villanueva of KODAO Productions

Quick Facts About the North Triangle Project

(stills from the Kodao video)

Meet Kaunlaran
by Ayie Montalban

on Friday, September 24, 2010 at 9:10am

"Nagpapagamit kayo sa mga kapitalista!," galit na sinagot ng isang residente ang isang pulis na nagsabing dapat na silang umalis. Ni Wala kayong court order, aniya. Ang Ayala Corp. ang pangunahing debeloper ng Quezon City Central Business District na itatayo sa 250 ektarya sa lungsod, kabilang ang halos 30-ekt. sityo. (Ilang-Ilang D. Quijano)
 

Kaunlaran is the capitalist's fiancee,
a picky lady they woo for a large fee,
and like all engagements are for this class,
theirs is also but a business contract
that would generate cash, cash and cash.

Their marriage would bequeth us
a dowry, we citizens, will enjoy till it lasts:
Roads to deliver us to our destinations
faster and smoother
Roads that would join our worlds
and share our produce over the lords.
Establishments to assist our lives
Perks to pamper our existence
Before there was no boob tubes,
now there's more than the boob tube,
with endless channels to choose from
from countless cable subscription choices,
and more--

All this, land, building, technology,
way of life, improvements,
these are all Kaunlarans.

But Kaunlaran, like most people in-love,
couldn't care less about her fiancee's other garb,
the greed that spawns all the lies in the capitalist's love
Kaunlaran thought she brought peace like a dove
to a food poor nation, that would thank her for her good job
in generating more work, more consumption,
more economic activity, more cash generation--
siphoned all into the capitalist's sickeningly big fat purse.

Little did she know:
that for an establishment or two to be erected,
thousands of families had in their homes been evicted;
that to create a hundred contractual jobs,
she had to destroy ten hundreds of livelihoods;
that thousands of families are displaced,
their children's education disrupted and set in dazed...

Ah! Little did she know,
that to build an economy
in digits and statistical glory
is reciprocal to the annihilation
of people's dignity and distinction.

And yet,
the capitalist's love for Kaunlaran
will always be justified,
because love, specially
love for money
is still love,
selfish, self-serving it may seem.

It is for the People, to insist
Kaunlaran is not only for the capitalist!
Kaunlaran is for the People,
Kaunlaran is for everyone.

 

Naririnig Ko Ang Iyong Panambitan
September 25, 2010 by plumaatpapel
(Tula)
 

naririnig ko ang iyong panambitan
la tierra pobreza
lupain ng dalita’t dusa
lupaing tinigmak ng dugo
ng mandirigma ng masa
na dinusta ng inhustisya
na inalipin ng pagsasamantala
inihahatid ng naglalakbay na amihan
sa saliw ng huni ng langay-langayan
ang iyong tagulaylay
tumatarak, lumalaslas
sa kamalayan kong laging naglalamay
 

naririnig ko ang iyong panambitan
kung mga gabing nagdarasal
ang malungkot na buwan
kung mga umagang luhang pumapatak
mga butil ng hamog sa damuhan
kung mga katanghaliang humihiyaw
ang aspaltadong lansangan ng kalunsuran
kung mga dapithapong dumaramba
mga alon sa ulilang dalampasigan.
 

oo, naririnig ko ang iyong panaghoy
la tierra pobreza
sa dagundong ng kulog sa kalawakan
sa sagitsit ng kidlat sa karimlan
sa lagaslas ng tubig sa kabundukan
 

oo, naririnig ko ang iyong hinagpis
la tierra pobreza
sa bulong ng mga babaing asawa’y
nalibing sa kung saang talahiban
naririnig ko sa taginting ng mga dalangin
sa nobena’t decenario ng mga sisa
si crispin ay di na makita
ibinaon kung saan ng kampon ng kadiliman
o binulok sa mga tagong bilangguan
o naagnas sa pusod ng karagatan
wala ni anino ng kalansay.
 

oo, naririnig ko ang iyong panambitan
la tierra pobreza
sa tagaktak ng pawis
ng manggagawa’t magsasaka
sa lagunlong ng sikmurang walang laman
sa kalantog ng mga lata sa basurahan
sa pagtutol ng tinuklap na mga yero
sa langitngit ng tinungkab na mga tabla
sa lagabog ng ginibang barungbarong
sa gilid ng namamahong estero
mulang tripa de gallina
hanggang canal de la reina
 

naririnig ko ang hinaing mo
la tierra pobreza
sa binuldoser na mga bahay
sa mga lote diumano ng gobyerno
na lalong dapat mapunta sa masa
di sa mga ayala at mga kauri nila
na walang sinasamba kundi kuwarta
patayin man sa hilahil at dusa
gawin mang naglipanang aso’t pusa
milyun-milyong maralita!
 

oo, umuukilkil sa pandinig ko
ng panambitan mo
la tierra pobreza
saanmang sulok ng planeta
ipinadpad ng daluyong ng dalita
mga anak mong nagdurusa
ikinalat silang parang layak
sa banyagang mga bansa
dahil kalansay na ang pag-asa
at ginutay na ang ligaya
sa lupain mong binaog
ng uring mapagsamantala
 

oo, la tierra pobreza
“di lahat ay natutulog sa dilim ng gabi”
at naririnig nila
ang iyong panambitan at panawagan
nagliliyab ang mga mata
ng mga anak mong magigiting
bartolina mo’y wawasakin!
 

PRESS RELEASE

Sept. 23, 2010
Reference: Charisse Bañez, Anakbayan spokesperson, 09263707842
Anton Dulce, Anakbayan media officer, 09086123260

Anakbayan to Bistek, NHA: Why don’t you try living in the San Roque relocation sites?

“Before Bistek and (Nat’l Housing Authority head) Chito Cruz portray the residents of San Roque, why don’t they try to live in the ‘relocation sites’ they are boasting about and see if they can stand it”.

This was the message of Anakbayan spokesperson Charisse Bañez to Quezon City mayor Herbert ‘Bistek’ Bautista and NHA head Cruz over the ongoing violent demolition of homes in Sitio San Roque, Quezon City near the Trinoma Mall.

Dozens of residents of the said community were injured after being attacked with rocks and crowbars by demolition teams under the NHA, after the residents resisted an order to leave their homes. The agency, hand-in-hand with the Ayala Corporation, is eyeing San Roque as part of a so-called ‘Q.C Central Business District’ which is modeled after the Makati Business District.

According to the urban poor group Kadamay, more than 6000 families will be displaced by the said project, as well as a host of government agencies whose national offices are in the vicinity.

“The relocation site is not even fit for pigs to live in. Even the original residents want to move out” said Bañez. She said that the site does not have any electricity, access to potable water, plumbing, and is prone to flooding as shown during the Ondoy and Pepeng storms last year. It is located in Montalban, Rizal.

“Ang kapal lang talaga ng mukha nila. They portray the San Roque residents as ‘unreasonable’, yet I bet they won’t last two days in the relocation site” said the youth leader.

The Anakbayan spokesperson added “What the people of San Roque want is simple and definitely reasonable: living quarters that are fit for human beings. Unless the NHA can provide it, the people have every right to resist the demolition”. ###

--
Anakbayan Public Information Committee
Contact us at: anakbayan.media@gmail.com / +639086123260 begin_of_the_skype_highlighting +639086123260 end_of_the_skype_highlighting
Visit the Online Campaign center @ anakbayanph.wordpres.com
"Only through militant struggle can the best in the youth emerge"

Ama Sa Anak: Sa Sityo San Roque
by Mark Joseph Rafal

September 26, 2010

Anak, maghanda ka!
Sapagka't nariyan na sila.
Ayusin mong mabuti ang iyong tirador,
higpitan ang pagkakatali ng goma
nang 'di pumitik sa iyong pagbatak.
Siguraduhing may mga imbak
ka ng graba sa iyong bulsa
at umasinta kang tulad ng agila.
Sipatin nang mahusay ang ulo ng mga kaaway
o kaya'y ang mga bayag nila't kamay.
Ihanda mo na rin ang mga bote
at ilang batong malalaki.
Ihanda rin palanggana at batsa
na siyang pananggalang natin
sa mga halimaw at diyablong
aangkin sa ating pinakamamahal
na barungbarong.
Ikaw nang bahala sa Inay mo't mga kapatid.

 

Hayaan mo akong makibaka sa harapan, anak.
Maghahamon ako ng suntukan, ipagtatanggol
ang ating karapatan bilang maralita.
Tandaan mo, atin itong San Roque.
Sapagka't kung ang marapat na pinagsisilbihan
ng pamahalaan ay ang mahihirap na tulad natin
at ang San Roque'y pag-aari ng gobyerno,
kanino nga ba dapat ang lupaing ito?

Maging matapang ka, anak.
Dugo man ang dumanak,
tayo'y mananatiling marangal.

Streetwise
by Carol Pagaduan-Araullo

No titles

Last week’s violent demolition of shanties in a sprawling urban poor community in Quezon City highlighted once more the intractable problems of homelessness and urban blight and government’s generally myopic, piecemeal and anti-poor approach to solving these. It reminded us as well how the urban poor – their travails and struggles -- have contributed immeasurably to the political awakening and continuing education of the urban youth, notably the students, about what ails this society and what it will take for far-reaching, radical reforms to take place.

It is thus disconcerting that the news reportage on the demolition, the consequent resistance mounted by the residents and the aftermath was generally quite superficial and unsympathetic. The preeminent line was this: Since the residents of Baranggay San Roque do not have titles to the land, they have no legal right to be there. Ergo they - being “squatters” on government property - have neither just nor reasonable grounds whatsoever to fight for their homes against the demolition teams.

The fact is the phenomenon of poor people in cities and towns building their make-shift homes in empty private lots or in unused government land and the consequent growth of huge slum settlements is a long-standing social problem. It is not just the result of the lack of urban planning and law enforcement.

Studies of migration trends in the country over the past decades show that the movement of people from rural to urban areas has been unremitting. Metro Manila's annual population growth rate from the seventies to the eighties was 3.6 per cent, far higher than the national average of 2.5 per cent. Within Metro Manila, Quezon City and Caloocan were booming at 4 per cent and 3.5 per cent, respectively.

While government figures for 2005-2010 show that the national population growth rate slowed to 1.9%, the rate of urban population growth still remained at a hefty 3%.

The underlying causes of this ever increasing rural to urban exodus are deeply rooted in landlessness (farmers dispossessed, evicted from land they till by land grabbers, land conversion, etc.); entrenched rural poverty and agricultural backwardness (aggravated by neoliberal policies of import liberalization and deregulation, e.g. the removal of agricultural subsidies); landlord and state suppression of peasant struggles against feudal oppression and exploitation; and the continuously deteriorating and overall stultifying living conditions in the countryside.

Peasants streaming into urban areas seeking jobs and a better life merely add up to the mounting urban unemployed and underemployed with local industries going bankrupt and no government programs to build, strengthen and protect the industrial sector, especially manufacturing.

That is why the approach of government to the teeming numbers of urban poor – of resettling them back to the provinces or relocating them to far-flung areas outside Metro Manila and far from jobs, opportunities for making a living, schools and other social amenities and services – cannot, by any stretch of the imagination, be considered solutions, not even short-term ones.
 

It is obvious that violent demolitions and literally throwing out the displaced families into the streets to survive willy-nilly without any kind of government assistance is condemnable and breeds even more problems.

What is not so obvious is that drawing up grand development plans to beautify, commercialize and make profitable what was once considered an eyesore while not making any provisions for the urban poor -- the working class and underclass -- in this development plan is inhumane, unjust, unsustainable and bound to meet with resistance from those who would be most adversely affected.

The Quezon City-Central Business District (QC-CBD) project is the over-arching plan in which the joint project of the National Housing Authority and the Ayala Corporation (currently already established in one corner of the disputed North Triangle with their Trinoma Mall) is included. Essentially, government undertakes to develop 340 hectares of government land currently occupied by government agencies, hospitals and schools, public parks and urban poor settlements will be consolidated for “mixed-use”.

In other words, like other so-called CBDs, we will see the establishment of more shopping malls, upscale office and residential buildings, recreational facilities, manicured gardens and parking buildings with connections to mass transit systems that will ferry shoppers and other consumers in droves.

All this in the name of “modernization” and “urban development” but development for whom?

The more than a hundred thousand residents of the five major informal settlements to be demolished to give way to the QC-CBD have reason to ask: will this project bring jobs and a better life not only for them but for others like them? Or will they be sacrificed so that foreign investors and their local partners have more business opportunities and hefty profits while government bureaucrats can collect more taxes and earnings from lease arrangements/joint ventures that they can then plunder and dissipate in more anti-people projects?

It is the easiest thing to condemn the residents’ violent resistance especially when viewed from the purely legalistic standpoint that these people are "squatters" and have no legal claim to these lands, that their "relocation" (read: eviction) is necessary to give way to "development" (read: business opportunities).

However, the grim reality of the urban poor cannot be swept under the rug by throwing them far away in uninhabitable places to die the slow death of poverty and neglect. This approach not only fails to solve the problem, it aggravates it and fuels even more social unrest and more resistance that the government and the ruling elite have never and can never put a lid on. #

Published in Business World
30 September - 1 October 2010

News Release
24 September 2010
Reference: Gert Libang, deputy secretary general, 09209836266
Public Information Department (thru Jen) 374-4423; 09174661522; 09396136271

GABRIELA condemns demolition; demands for decent housing

GABRIELA strongly condemns the ongoing demolition of settlers in Sitio San Roque, Quezon City, which forms part of the 340-hectare Quezon City Central Business District (QC-CBD) that will see the displacement of urban poor communities in the affected areas.

“We condemn this onerous act by the National Housing Authority and the North Triangle Development Committee uprooting the settlers from their homes to pave the way for more malls and high-rise condominiums of big businesses. While the prime lands are held off for commercial interests, displaced settlers are thrown to resettlement areas where living conditions are difficult. They are cut off from their means of living. Even basic essentials as electricity and water are often absent.” lamented Gert Libang, deputy secretary general of GABRIELA.

The National Housing Authority and the body tasked to oversee the development of QC-CBD chaired by the mayor of Quezon City dubbed North Triangle Development Committee are directly behind the violent demolition in Sitio San Roque.

The militant women’s group notes that the violent manner of the demolition aggravated the condition of the urban poor residents whose right to a basic social service of housing is already violated.

Further, the women’s group expressed indignation at the glum prospect of the 6,000 families in Sitio San Roque adding up to the rising number of displaced urban poor including the victims of super typhoon Ondoy who are still mired in quandary.

On Saturday, September 25, a year after the country was devastated by typhoon Ondoy, GABRIELA members from urban poor communities from Bgy. Bagong Silangan in Quezon City, Marikina and Muntinlupa will take to Mendiola to air their demands for accessible and decent housing for the poor.

Public Information Department
GABRIELA National Office
(+632) 3712302

Thursday, September 23, 2010

Demolisyon at pansariling interes

Posted by Jaime at 10:25 PM

http://akosiliet.blogspot.com/2010/09/ang-qc-cbd-demolisyon-at-interes.html

Kumakain ako kasama ang aking kasamahan matapos ang aming coverage sa naging marahas na demolisyon sa North Triangle sa Quezon City kahapon. Pagod at talagang depress sa mga natunghayan. Nakakagalit ang kaarogantehan ng mga tao sa demolition team pati ang mga pulis.  Habang kami ay kumakain ay may pumasok na lalaki at nagsabing grabe naman daw yung mga tao, binayaran na daw lahat at binigyan na raw ng ilang pagkakataon ay nakikipagmatigasan pa. Kawawa naman daw yung mga pulis na nasaktan. Pero hindi ako nagreact, gusto ko sanang sumabat kaso baka awayin ko lang ang mga tao. Gutom pa naman ako. Ito na lang ang masasabi ko, alamin nyo muna kasi ang pinaglalaban nila.

Nakakalungkot na sa ganitong kalagayan ay may iilan pa rin ang nagagawang kumampi sa mga salarin--sa mga ahente ng salarin. Paano nga ba naisip ng lalaking iyon na kawawa ang pulis na nasaktan habang hindi niya naiisip ang magiging kalagayan ng mga  pamilyang palalayasin doon. Mas kawawa pa ba ang pulis na nasaktan kaysa sa mga batang ilalayo nila sa mga kanya-kanya nilang paaralan? Mas kawawa pa ba ang pulis na ito kaysa sa mga tatay na aalisan nila ng tabaho at sa mga pamilyang mawawalan ng kabuhayan? Hindi ba at mas nakakaawa ang mga taong aalisan ng tirahan para lamang sa kapakanan ng iilan?  Sino nga ba ang mas agrabyado sa ganitong kalagayan? Ang mga mahihirap o mayayaman? Nakita ng lalaking iyon na kawawa ang kapulisang nasaktan habang hindi naaabot ng isip niya na mas kawawa yung mga residenteng nasaktan din dahil sa karahasan. Nakalimutan niya na yata na may gamit proteksyon ang kapulisan habang ang mga residente ay wala. Ano ba naman yan! Bagamat nag-umpisa ang pambabato sa mga residente, hindi ito nangangahulugang walang kabuluhan ang kanilang paglaban. Ang karahasang ibinunga ng kahapong pangyayari ay isang manipestasyon na ang sinumang aalisan ng kabuhayan ay handang lumaban para igiit ito. Hindi sila mga basta basag-ulo. At kumpara sa mga ipinuputok ng butsi ng iba, mas makatwiran pa ang mga salitang lumalabas sa bibig ng mga ito. Kahit ang "putang ina" na isinisigaw nila habang may hawak na bato ay mas makabuluhan pa kaysa sa mga walang kwentang reaksyon ng mga taong nanood lang naman at hindi nakialam o hindi inalam kung ano nga ba ang totoo. Mga simpleng tsismosa o kontrabida sa mga ganitong eksena.

Sabi ko nga sa sarili ko, baka 'pag sila na ang inalis sa kani-kanilang mga tirahan dahil may mall na itatayo, dahil may LRT na gagawin, dahil binili na ito ng dayuhan o dahil trip lang ng pamahalaan ay saka pa nila maramdaman ang naramdamang galit ng residente ng North Triangle.

Ang Quezon City Central Business District (QCBD) ay ang 256-ektaryang proyekto  na layuning gawin ang lungsod bilang isa sa mga sentruhan ng kalakalan at negosyo na manggagaling sa iba't -ibang bansa. Ang proyektong ito ay nasa bisa ng pinirmahang  Executive Order no. 670 noong Ika-apat ng Mayo taong 2007 ni dating pangulong Gloria-Macapagal-Arroyo. Ang nasabing EO 670 o  ang Rationalizing and Speeding Up the Development of the East and North Triangles, and the Veterans Memorial Area of Quezon City, as a “well-planned, Integrated and environmentally balanced mixed-use development model” ang nagbigay daan  para itayo ang QC-CBD.

Ang pamilya Ayala sa pamamagitan ng Ayala Land Inc., isa sa mga pinakamalalaking real estate developer sa bansa, ang namumuno sa proyektong ito. Sila ay pumirma ng isang kasunduan kasama ang National Housing Authority para i-develop ang 29.1 ektaryang ng kabuuan ng QC-CBD sa North Triangle. Ito ay nagkakahalaga ng 22 bilyon at magpapalikas sa tinatayang siyam na libong pamilyang naninirahan dito.

Hulyo 27 ng unang makatanggap ng notice of demolition ang mga residente ng nasabing lugar ngunit lumipas ang ilang linggo ay walang demolisyong naganap. Nakahanda at nakabarikada na ang mga resdente dito. Setyembre 15 naman ng mapadalhan muli sila ng "15-day notice of demolition". At kahapon nga (Setyembre 23) ay dumating na ang mga magdedemolish dito. At ito ay muling pinigilan ng mga residente sa pammagitan ng pagbabarikada dito. Alas-tres kahapon ay inaprubahan ni Judge Maria Luisa Padilla ang mosyon para sa  Temporary Restraining Order at ipinag-utos sa mga otoridad na ihinto ang demolisyon sa Central Terminal at North Triangle.

Bago ang demolisyon, ang bawat residente ay inalok ng reloskayon sa may Montalban, Rizal na nakakahalaga ng Php 250 000 at karamihan ng mga residente dito ay tinanggap na ito  Nunit makalipas ang ilang araw ay nagsipagbalikan din ang mga ito matapos malamang mahirap pala ang kalalagyan nila roon. Walang kuryente, walang tubig, mahal ang transportasyon, malayo sa paaralan at higit sa lahat hindi pala ito libre. Napag-alam din na ang relocation site na ito ay nasa gitna ng isang fault line na ayon sa mga pag-aaral ay maaring lumikha n lindol na may lakas na  7.2 magnitude. Ibigsabihin ay hindi mainam na tirahan ng mga tao. Wala rin daw maipangtutostos ang bawat pamilya dito na kumkita lamang ng halos mababa pa sa minimum wage. 
 

Panawagan ng mga residente: Kabuhayan, hindi demolisyon!

Ayon sa isang residente, hindi naman daw nila ipinaglalaban na mapasakanila ang lupang iyon. Maaari ngang hindi sa kanila ang lupang kinatitirikan ng kanilang mga bahay. Ngunit ang hiling nila sa pamahalaan ay makataong pagtrato para sa kanila.

Hinihiling nila na ibigay kung ano ang nararapat at patas para sa mga katulad nila. Nais nila na sila ay mailipat kung hindi man sa tabi ng itatayong proyekto ay sa lugar sa loob rin ng Quezon City ng sa ganon ay hindi sila malayo sa kanilang kabuhayan, mga trabaho at paaralan.

Naiisip ko ngayon, ito na ba ang sinasabing tuwid na daan ni P-Noy? Ito ba ang sinasabi niyang iaangat niya sa kahirapan ang mga taga-maralitang lungsod? Sila kaya ang alisan ng bahay at ilipat malayo sa kanilang kabuhayan? Ganito na nga ba talaga kagarapal ang pamahalaan sa pambubusabos sa sarili nitong mamamayan? Halimbawa ay paano nga ba naatim na ibenta ng NHA, isang institusyon ng gobyerno ang lupang ito para sa dayuhan o sa mga negosyante nang hindi iniisip ang magiging kalagayan ng mga pamilyang naninirahan doon.

Kahapon ay wala akong ibang narinig sa mga residente kundi galit. Lalo na sa mga residenteng nasira na ang bahay. Hindi naman kasi natuloy ang demolisyon pero nawalan na sila ng tirahan. Wika pa nga ng isang residente sa mga kapulisan, "Maawa naman kayo, may patay kami ngayon".

Pero ang galit na ito ay magiging paninidigan kaya ngayon pa lang, sinasabi ko na sa inyo na mga mapagsamantala, kay Noynoy, sa mga Ayala at sa mga putang inang gahaman na iyan  na handang pumatay ang mga taong ito lalo na at hindi lang naman bahay ang inaalis nyo sa kanila--buhay! Buhay o kabuhayan nila ang ipnagkakait nyo sa kanila kaya handa rin nilang ialay ang kanilang buhay para igiit ang karapatan nila para dito. At matakot kayo sa pagkakataong wala nang sini-sino ang mga taong ito kundi ang kanilang paninidigan para igiit ang karapatan nila para sa mas maayos at desenteng pamumuhay.

At mas nakakagalit pa ay iwas-pusoy pa rin si Noynoy sa isyung ito--sa mga isyung inalako niya noong panahon ng kampanya na di-umano ay tutugunan niya. Mga isyung kinakikitaan ng interes ng  kauri at angkan niya. Nasan na ang yabang ni P-Noy? Nasan na ang makamasang pamumuno kung sa loob pa lang ng ilang linggo ay puros pahirap na ang nararanasan ng bayan? Malawakang demolisyon sa mga komunidad, pagtaas ng mga pangunahing bilihin at pasilidad, kahihiyan sa hostage-taking, pagtaas ng singil sa MRT, LRT, kuryente, tubig,  mga anomalya at marami pa.

Sabi nga ng Kilusang Mayo Uno ay hingi ng hingi ng honeymoon period si P-Noy para sa kanyang pamunuan pero wala namang honeymoon para sa mga isyung nagpapahirap sa bayan!

Putang ina!

P.S.
Kakatapos ko lang mapanood ang bidyo na inilabas ng Mayday Productions at lalo akong nasuklam at nainis sa mga nangyari. Naalala ko ang reaksyon ng lalaki kahapon na kawawa naman daw ang mga pulis. Parang gusto kong isigaw, "sige, basahin mo ito, panoorin mo ang mga bidyo at ngayon mo sa akin sabihing sino ang higit na mas kawawa sa kalagayang ito!"