Shortage in teachers, classrooms, facilities, textbooks:

Teachers take to the streets a day before the opening of classes

 

Medniola

 

June 5, 2011

 

Bonus Tracks: A classroom with no chairs

/

 

 

 

     
   
   
/p

/p
Photos courtesy of Sarah Raymundo
           
     
     
     

 

BALIK-ESKUWELA,MAS MALALANG PROBLEMA
Pahayag ng
Congress of Teachers/Educators for Nationalism and Democracy (UP Diliman) CONTEND-UP
Para sa pagbubukas ng klase, 6 Hunyo 2011
Sa mga magsisipasok na estudyante ngayong Hunyo, isang malugod na pagbati mula sa inyong mga guro! Sa pagbubukas ng mga paaralan, kasabay din nito ang mas matinding mga suliraning kakaharapin ng mga mag-aaral at guro na siyang bumubuo sa sektor ng edukasyon sa bansa. Nakalulungkot na sa kabila ng disinsana’y nakaeengganyong pagbabalik-eskuwela, tatambad ang mga suliraning hindi na bago sa ating karanasan sa loob at labas ng apat na sulok ng silid-aralan.

Bukod sa dati ng mga problema sa kakulangan ng mga kuwarto, kagamitan sa pagtuturo, mababang pasahod at maliit na badyet sa edukasyon, nariyan ang minadaling implementasyon ng K+12, o kindergarten at labindalawang taong mandatoryong pag-aaral sa mababa at mataas na antas ng paaralan bago magkolehiyo. Ayon sa Alliance of Concerned Teachers-Philippines (ACT-Philippines), 103,599 guro ang kulang ngayong taon mula sa 54,060 noong nakaraang taon. Kulang din ng 152,569 silid-aralan (61,343 noong nakaraang taon), 13,255,572 upuan (mula sa 816,290), at 151,084 patubig at sanitasyon (mula 113,051). Sa antas kolehiyo, pangunahing suliranin ang 272 bilyong pisong budget cut sa mga State Colleges and Universities (SCUs) ngayong taon. Sintomas ang mga ito ng maling pagpaprayoridad ng administrasyong PNoy sa kaban ng bayan.

Hindi maihihiwalay ang mga problemang ito sa sektor ng edukasyon sa mga suliraning kinakaharap ng bansa sa mas malawak na konteksto ng neoliberal na polisiyang kinasasangkutan ng pamahalaang Aquino. Ginagawang panakip-butas ang pakikipag-ugnayan ng gobyerno sa mga pribadong ahensiya na sa pag-aakalang ito ang nararapat na paraan upang masolusyunan ang ating mga pambasang suliranin. Subalit hindi maikakaila na walang ibang nais ang mga pribadong kompanya kundi ang magkamal ng malaking tubo sa pamamagitan ng pagsuot ng maskara ng kawanggawa. Sa pamamagitan ng mga ganitong ugnayan, mas binibigyan-prayoridad ng pamahalaan ang direktang lehitimisasyon ng pagkalakal sa mga batayang serbisyong panlipunan. Sa pagpasok sa pakikipagkontrata sa mga pribadong ahensiya, isang bagay lamang ang matitiyak, ang pag-abandona ng gobyerno sa mga responsibilidad nito upang tuluyang wakasan ang mga problemang ating kinakaharap hindi lamang sa isyu ng edukasyon.

Isang taon na rin ngayong Hunyo ang administrasyong Aquino. Marapat na balik-aralin natin ang mga ipinangakong pagbabago upang matukoy kung ano-ano ang natutunan natin sa nakaraan at magkaroon tayo ng malinaw na perspektiba kung saan patungo ang rehimeng walang pinagkaiba sa mga nauna dito. Sa pangako ng mabuting pamamalakad, animnapu’t limang (65) milyong Filipino ang mahirap, o nabubuhay lamang sa 104 piso kada araw. Nakakabahala ang paglaki ng agwat ng mayayaman sa mahihirap. Habang ang 21.4 bilyong dolyar na kabuuang yaman ng 25 pinakamayamang Filipinong ay katumbas na ng taunang sahod ng 55.4 milyong Filipino. Noong nakaraang taon (2010), 4.4 milyong Filipino ang walang hanapbuhay, at 16.5 milyon ang may mababang uri ng trabaho.

400 na Filipino ang lumalabas pa rin ng bansa para magtrabaho at dumagdag sa siyam na milyon nang OFW. Hindi ito nakapagtataka dahil sa mababang pasahod sa ating bansa. Bagaman mahigit 400 piso ang minimum na sahod ngayon, hindi gaanong umaakyat ang tunay na sahod (real wage na inayon sa inflation; o nasa 243 piso ngayon) simula dekada 90. Nasa sektor ng agrikultura ang isa sa bawat tatlong Filipinong may trabaho (o mga 12 milyong Filipino).


Ngayon taon lamang (2011), tumaas ang presyo ng diesel, gaas, at gasoline nang mahigit anim na piso na dulot ng ispekulatibong pagpepresyo na mistulang guni-guning takot sa pagkukulang sa suplay ng langis. Sa katunayan, mahigit 350 milyong piso kada araw ang kinikita ng mga kompanya ng langis dahil sa sobrang pagpresyo.

Sa 1.6 trilyong pisong National Budget ng taong 2011, halimbawa, 823.3 bilyon ang nakalaan bilang pambayad-utang ng bansa. Mula 1980, mahigit 150 bilyong dolyar na ang ibinayad natin para sa utang panlabas, pero lumobo ang 17 bilyong dolyar (1980) na utang sa kasalukuyang 68 bilyong dolyar. Mali na nga ang mga naunang pamamalakad, pero ginagawa pa rin ng kasalukuyang administrasyon. Walang pinagkaiba ang kasalukuyang administrasyon na nag-establisa pa ng mga patakarang magpapalala sa malala nang kalagayan ng bansa. Hindi pa rin naipatutupad ang tunay na reporma sa lupa. At nilansi pa ang mga magsasaka sa pamamagitan ng huwad kompromiso sa Hacienda Luisita.

Sinasabing ang administrasyon ay may pagkiling sa karapatang-pantao at pagsusulong ng usaping pangkapayapaan subalit nagpapatuloy ang politikal na paniniil at paglabag sa karapatang-pantao. Nadagdagan ang 1,206 extrajudicial killing, 206 reinforced disappearances, at 356 bilanggong politikal mula 2001 hanggang Hunyo 2010 sa panahon ng pamumuno ni PNoy. Sa esensiya’y ang Oplan Bayanihan ay pagpapalit lamang ng pangalan ng dati nang unilateral na kasunduang higit na nagsisilbi sa interes ng US. Wala ring malinaw na patutunguhan ang usapang pangkapayapaan ng pamahalaan sa CPP-NPA-NDFP at MILF. Sa halip, mas pinatindi ang pagpapalakas ng ahensiyang militar kung saan kasabwat ang mga tropang Amerikano na patuloy na nakikialam at nandarahas sa mga lugar na inaakalang pugad ng rebelyon gayong ang karaniwang nagiging biktima ay ang mga sibilyan.

Nakasisindak na pagkapanalo ni Aquino bilang pangulo ng bansa. Patunay lamang ito na ang “demokratikong” eleksiyon ay sanhi ng suporta ng Estados Unidos upang lalong mapanatili ang interes nito sa bansa. Natututo na tayong makita ang balintunay na demokrasyang dulot ng eleksiyon kada termino. Nanunumbalik lamang ang mga Aquino, Cojuangco, at Marcos. Kalahati sa mga nanalong senador ay senador din naman noon. Tatlo sa apat na mga konggresista ay milyonaryong triple o double-digit (nagkakahalaga ng mula 10.4 milyon hanggang 947.9 milyong piso ang yaman). Mula sa mga pamilyang politikal ang 16 senador (67%), mahigit 130 konggresista (60%), 53 gobernador, 26 bise gobernador bansa. Ayon sa NEDA, 10 bilyong piso ang nagastos ng mga kandidato sa eleksiyon noong 2010. Ayon sa PCIJ, 4.3 bilyong piso ang ginugol sa mga patalastas lamang.

Ipinangako ang pagiging bukas at tapat na panangutan ng rehimen laban sa naunang administrasyong Arroyo na naging pugad ng katiwalian at pagsasamantala. Subalit hanggang sa kasalukuyan, malaya pa rin ang dating presidente at hindi pa rin napaparusahan ang mga kamag-anak at crony nitong napatunayan namang nagkasala sa mamamayan sa pamamagitan ng pagpasok sa mga malisyosong transaksyon. Hangga’t hindi natutugunan ang mga batayang suliranin sa bayan, mananatiling huwad ang Conditional Cash Transfers o CCT. Gaya ng mga gas card na ipinamumudmod sa mga namamasada, pantawid-gutom lamang ang CCT na papatay rin sa mahihirap na Filipinong kalauna’y hindi na makakatanggap nito. Ang lahat ng ito’y habang nagmumukhang tumutulong ang pamahalaan sa bayan subalit sa huli’y mapapatunayan na ang mga agarang-gamot na ito’y bahagi ng mas malubhang sakit ng lipunan.

Sanhi ng mga patuloy na suliranin panlipunang ito, kasama ang problema natin sa sektor ng edukasyon, mas higit na marapat maging mapanuri sa mga huwad na polisiya ng pamahalaan na sumisikil at unti-unting pumapatay sa kanyang mga mamamayan. Hindi na maitatanggi na mas malalang krisis panlipunan dahil sa dikta ng makapangyarihan at monopolyadong pamamahala ng rehimeng US-Aquino. Sa pagbukas ng klase, ipakita natin ang pakikiisa ng mga nasa sektor ng edukasyon sa masang mamamayan na lumalaban upang tuluyang isara at wakasan ang pag-aapi at pagsasamantalang kaytagal na nating nararanasan.

Education budget, dagdagan, huwag bawasan!

Budget cut sa edukasyon, tutulan, labanan, ibasura!

Edukasyon, karapatan ng mamamayan!

 
     
     
     
           
=          
==          
     
     
     

 

“PNoy has failed to solve shortages in public schools”
6 JUNE 2011


In the opening of classes of S.Y. 2011-2012, students of the Batasan Hills National High School in Quezon City had to sit on the floors due to lack of chairs. (Photo by Julie Anne D. Tapit)

As schools opened today for the start of the new school year, a party-list solon criticized the Aquino administration for failing to address the critical shortages of teachers and classrooms in public schools.

ACT Teachers Party-List Representative Antonio Tinio pointed out that the actual conditions revealed on the first day of school belied Department of Education Secretary Armin Luistro’s rosy prediction that critical shortages in education resources would be addressed in two years. “Almost one year after Pres. Aquino assumed the presidency, today’s school opening shows that the new government has failed to solve the lack of teachers, classrooms and other school resources. The shortages are still there, and in some cases have gotten worse.”

Data provided by the Deped shows that for the school year 2011-2012, public schools require an additional 101, 612 regular teachers; 66,800 classrooms; 135,847 comfort rooms; and 2,573,212 chairs. “These figures are as high as they were during the Arroyo administration,” noted Tinio. “The reform and change promised by this administration has not been borne out in education.”

Tinio challenged Pres. Aquino and Sec. Luistro to pay a visit to schools like Payatas B Elementary School in Quezon City, where some Grade 6 classes are held in makeshift classrooms in what should be the school quadrangle, and regular classrooms are partitioned in half to accommodate two classes with 60 to 70 students per class. “They should also visit Batasan Hills National High School, with class sizes averaging at around 90 students, and where some students have to sit on the floor because of the lack of chairs.”

“I challenge them to look these children in the eye and tell them that this is the best that their administration can give them,” said Tinio.

Tinio called on the Aquino administration to allocate additional funds to education. “We are seeing the consequences of this administration’s misplaced funding priorities.” He pointed out that Malacanang allotted a whopping Php 21 billion for its Conditional Cash Transfer program while basic services such as education and health remained grossly underfunded. #


 
     
     
           
   

 

ALLIANCE OF CONCERNED TEACHERS-Manila Chapter

June 6, 2011
NEWS RELEASE
References: Mr. Benjamin Valbuena
Nat'l Vice-Chairpeson
Alliance of Concerned Teachers (ACT)

Mrs.Araceli de Ocampo
President
Manila Kindergarten Teachers Association (MAKITA)

Manila Kindergarten Teachers: Policymakers Should Go Back to Preschool

Kindergarten teachers opened the new school year with a protest action at the Department of Education (DepEd) to show their indignation about the lame implementation of the Universal Kindergarten Program. This new program of DepEd, as it claims, aims at preparing physically, socially, emotionally, and mentally all the five-year-old children for formal schooling; hence, increasing the children's chance of surviving and completing formal schooling, reducing dropout incidence, and ensuring better school performance.

"These are all false claims of the Department of Education and PNoy because this program does not only show another mediocrity in educational reforms but also attacks the rights and welfare of kindergarten teachers nationwide,"said Mrs Araceli de Ocampo, Makita president.

Asked whether kindergarten teachers oppose the thrust of the program, de Ocampo said that it is the unpreparedness of DepEd that they are indignant about and not the program itself.

"For this universal kindergarten program to succeed,, preschool education must be institutionalized by the state by providing 66,000 new preschool classroom that will accommodate the projected 2.5 million enrollees (in and ideal class size of 25 students) and by allotting P5.7 billion for salaries of 27,000 kindergarten teachers needed (as per Salary Standardization Law 3 or SSL3),"said Benjamin Valbuena, ACT Nat'l Vice Chairperson.

On May 4, 2011, DepEd Order 37 series of 2011 entitled "Policies and Guidelines on the Implementation of the Universal Kindergarten Education for SY 2011-2012" was released. Provisions that utterly questionable to kindergarten teachers are the Kindergarten Regular Program (KRP) and the Kindergarten Volunteer Program (KVP).

Under the KRP, a teacher shall teach two classes with 25-30 students per class and shall be given a monthly allowance of P6,000.00. Under KVP, a teacher, not necessarily a Licensure Examination for Teachers (LET) passer, shall teach only one class and shall be given monthly allowance of P3,000.00. These two programs are blatant disregard for existing law -- R.A.4670 otherwise known as Magna Carta for Public School Teachers and Teachers Professionalization Act of 1994,"de Ocampo explained.

"Policy -makers should go back to preschool in order for them to understand what preschool education really needs and requires," Valbuena ended.###
 

------------------------------------------------------------------------------------
POSITION PAPER
of the MANILA KINDERGARTEN TEACHERS ASSOCIATION (MAKITA)
and the ALLIANCE OF CONCERNED TEACHERS (ACT)-MANILA CHAPTER,
on the
IMPLEMENTATION OF THE UNIVERSAL KINDERGARTEN PROGRAM

“WE ARE TEACHERS, NOT CARABAOS!”
 

Classes open on June 6, 2011. But this opening of classes will be a different one. The Department of Education (DepEd) is set to implement the first phase of its grand K-12 Basic Education with the establishment of thousands of Kindergarten classes. It is a well known fact that prior to this program, perennial and unresolved problems still exist in our educational system: shortages in school building and classrooms, instructional materials and books, lack of teachers and lack of facilities and many more. Shortages plus the implementation of K-12 basic Education will make education even worst.
 

We are not against the implementation of Kindergarten education. As a matter of fact it’s a welcome move, and we believe in the importance of the inclusion of Kindergarten Education in the ladder of Basic Education. We believe its ultimate goal of quality Kindergarten education.
But DepEd Order #37 S.2011 and other DepEd policies will not produce quality Kindergarten education if it embodied a provision of 2 session classes or 6 hours of straight teaching, bigger class size, lack of well-trained and underpaid Kindergarten teachers, lack of classrooms, facilities and instructional materials and a curriculum not suited to the Philippines.
 
 
 

 

Teaching is a noble profession. But teachers are not beasts of burden like the carabao. They should not be treated as such, that they are being forced to compensate for the shortages and inadequacies of the school system.
 

Therefore DepEd is unprepared, not serious in its goal of a genuine, quality Kindergarten Education.
 

We reiterate and believe that it’s logical for DepEd to consider and listen to our clamor and demands:
35 pupils/per class, per 1 session (3 hours teaching only)
Implement Salary standardization Law 3 and Magna Carta for New Teachers
Nationalization of Kindergarten Teachers
Scrap DepEd Order #37 S.2011

 

 
   
   
BONUS TRACKS
   

 

A classroom with no chairs

 

In the opening of classes of S.Y. 2011-2012, students of the Batasan Hills National High School in Quezon City had to sit on the floors due to lack of chairs. (Photo by Julie Anne D. Tapit)

 

From: ACT Teachers Partylist website
 
 

 
**          

 

/p

  
 

Google