x

GABRIELA WOMEN'S PARTY
NEWS RELEASE
February 15, 2012`
Ref:
Rep. Emmi De Jesus, 0917-3221203
Rep. Luzviminda Ilagan,0920-9213221
Kj Catequista-Haban (GWP Spokesperson), 0919-6298132

WOMEN DEMAND THE REPEAL OF EVAT, EPIRA AND OIL DEREGULATION LAW

Gabriela women trooped to the House of Representatives to demand the House to repeal EVAT, EPIRA and Oil Deregulation Law, the laws they dubbed as anti-poor legislations.

“Kailangang aksyunan na ngayon ang kahirapan. Dapat ibasura na ng Kongreso ang mga walang kwenta, walang awa at walang pusong EVAT, EPIRA at Oil Deregulation Law. Sagad na sagad na kami at baon na baon na kami sa utang upang maitawid lamang ang araw-araw na pangangailangan ng aming pamilya. Walang habas ang pagsirit ng presyo ng mga pangunahing bilihin, gasolina at kuryente sa kabila ng kawalan ng mga trabahong may nakabubuhay na kita,” said Kj Catequista-Haban, Gabriela Women’s Party spokesperson.

Gabriela solon Luzviminda Ilagan who joined the protesters said that women are the first to feel the crunch of increase in prices of basic commodities and services. And as the family budget shrinks, food becomes scarce, access to basic health services nil, and education, a luxury.

“It is under these circumstances that Gabriela Women’s Party sponsored House Bill 4704 to amend Section 4 of RA 9337, urging Congress to exempt oil and petroleum products, as well as prime commodities and basic necessities from the imposition of EVAT. This is an overdue relief measure for the poor families amid an incessant price increases in VAT-burdened commodities and services,” explained Ilagan.

“The skyrocketing electricity rates, along with the incessant increase in the prices of basic goods and prime commodities, continue to impress its toll on poor families that poor women are always “electrified” every time they receive their electricity bill. Their family’s burden from unabated oil price hikes is further worsened by increasing unemployment and depressed wages that do not increase at the same rate as the price of oil and basic commodities,” added GWP Rep. Emmi De Jesus who is also with the protesters.

Gabriela solons Ilagan and De Jesus are pushing for the repeal of EPIRA law and the removal of 12% VAT in electricity. EPIRA and Oil Deregulation Law practically gives power generation, transmission, distribution, and oil price control solely at the hands of private corporations.

“It requires a strong political will to work for the interest of the people, especially the marginalized and disadvantaged. If the President cannot repeal laws that burden the poor, the people should call on his accountability,” ended the two Gabriela solons.

-
Representative EMMI DE JESUS
Gabriela Women's Party
"Babae, Bata, OFWs at Bayan.... Tuloy ang Laban!"

-----------------------------------------------------------

[On law’s 14th year] Workers call for junking of Oil Deregulation Law

On the 14th anniversary of the law’s passage, labor center Kilusang Mayo Uno called for the junking of the Oil Deregulation Law, saying the law has merely served as a license for unabated oil price increases and overpricing by oil companies.

When the ODL or Republic Act 8479 was being rushed for approval, its advocates said it will enhance competition among oil companies and push them to lower oil prices.

After 14 years, the law has caused oil prices to increase: diesel, from P8.33 to P46.79 per liter (462%); unleaded gasoline, from P12.62 to P56.83 per liter (350%); and LPG, from P140 to P800 per 11-kg tank (471%).

“The Oil Deregulation Law has caused immense hardships to workers and poor people suffering from stagnant wages and income. It has served as a license for the significant hike in oil prices which has also increased the prices of basic goods and services,” said Elmer “Bong” Labog, KMU chairperson.

“It is high time to scrap this law. We cannot give greedy companies the complete freedom to increase the prices of a commodity that is most important for the workers and people and the economy,” he added.

Deserving of attention

KMU said the passage of pro-worker and pro-people measures deserve greater attention from the country’s legislators than that being given to the impeachment trial of Chief Justice Renato Corona.

“In the light of the increasing oil prices, the country’s legislators should give equal, if not more, attention to junking the Oil Deregulation Law and to passing pro-worker and pro-people measures. The poor need immediate relief from the soaring prices of oil and other basic commodities and services,” Labog said.

“Our call for the legislation of the P125 across-the-board wage hike should also be prioritized. A significant wage hike is urgently needed by workers and the poor who are getting hungrier and poorer,” he added.

“While we support the impeachment process as part of the campaign to prosecute former Pres. Gloria Macapagal-Arroyo and her cohorts for their crimes, we believe that the trial will not resolve the workers’ and people’s fundamental economic problems,” Labog said.

“The Filipino workers and people are getting restive and angry at the Aquino government for failing to implement economic reforms that will truly benefit the poor,” he added.

Reference Person: Elmer “Bong” Labog, KMU chairperson
Campaign: Kabuhayan at Katarungang Panlipunan, Ipaglaban!
Contact information: 0908-1636597

x

“Sa lugar na ito, kung dapuan kami ng malalang sakit, hindi namin alam kung maililigtas namin ang pasyente. Napakalayo ng Amang Rodriguez General Hospital at East Avenue Medical Center ngunit ang mga iyon ang pinakamalapit na ospital sa amin. Wala naman pong ambulansyang nakaantabay na maaari sana naming gamitin.”
 

Sa paglipat nila sa mga relocation sites, sinabi sa kanilang magiging kanila na ang bahay na babayaran nila sa loob ng 25 o 30 taon. Pagkatapos ng unang taon nang paninirahan ng libre muna, ang mga susunod na taon ay iba't ibang halaga na ng bayarin na magsisimula sa P200.00 at may taon din aabot ito ng P800.00. Ngunit ang lumalabas na pangunahing usapin dito ay trabaho at nakabubuhay na sahod! Paano ka makakabayad kung wala kang trabaho, o kung may trabaho man, ang sahod na tinatanggap ay ubos halos sa pamasahe at batayang pangangailangan na lamang ng pamilya ang kaya nitong tugunan.

Ganundin, kahit sabihing mura, malaking katanungan pa rin ang kalidad ng bahay na lalong na katanung-tanong, magkano ba talaga ang tubo ng mga contractors at mga negosyantenteng nakikinabang sa proyektong ito.

Sinabi rin ng mga relocatees ang anomalya sa pagpapapirma sa kanila ng kontrata sa pabahay. Hindi nila alam ang laman ng kontratang pinapirmahan sa kanila dahil minamadali sila sa pagpirma. Sinabi sa kanila na hindi sila makakalipat kung hindi nila pipirmahan ang kontrata. Itinanong naming kung bakit nila pinirmahan na hindi nila binasa na sinagot nila ng “wala na kaming pagpipilian, wasak na ang bahay namin, nakakalat sa lansangan ang mga gamit namin, hindi namin alam kung ano ang mangyayari sa aming mga anak.

Sa FFM sa Southville B, iisa ang sinasabi ng mga relocatees: “Halos dugo ang puhunan namin para kumita lamang ngunit parang unti-unti na kaming inuubos at patuloy na nasa gipit na kalagayan.”

Muli, ang ganitong sitwasyong kinasadlakan ng mahihirap na pamilyang sapilitang napupunta sa relocation sites na ayon sa pamahalaan ay ligtas ay laging nasa bingit ng pangamba kung ano rin ang mga kalamidad na maaaring maganap sa lugar. May mga residente ng Southville C ang nakaranas ng hanggang leeg na baha pagdaan ng bagyong Quiel. Ang masaklap, wala ni anumang ahensiya ng pamahalaan ang nakatulong.

Muli, habang sinasabi ng pamahalaan na marami sa kanila ay nasa danger zones nakatira kaya kailangang dalhin sa relocation sites, hindi pa rin lubos ang kanilang kapayapaan habang iniisip ano nga ba ang mga panganib na maaari ring maganap dito sa lugar na napakahirap abutin ng biyaya.

Handa silang manirahan doon kung mabibigyan ng solusyon ang usapin ng trabaho na may sapat na sahod para mabuhay nang maayos at may dignidad: makakain nang sapat para sa kanilang kalusugan, mapag-aral nila ang kanilang mga anak sa eskwelahang malapit sa lugar upang matiyak ang edukasyon ng mga bata, at may mga abot-kayang mahusay na serbisyong pangkalusugan.

Pasanin ng mga naninirahan doon na may mga trabaho pa, ay pasanin ang mabigat na gastusin sa transportasyon dahil kailangan pa nilang lumuwas. Napakalayo ng Rodriguez sa lugar na pinagkukunan nila ng kabuhayan. Bagama’t may mga sasakyan doon, hindi sapat ang kanilang kinikita araw-araw upang matustusan ang gastusin sa pamasahe at iba pang mga araw-araw na pangangailangan. Para sa isang karaniwang manggagawang nagtatrabaho sa Litex o sa San Juan na umaabot ng halos P150.00 ang araw-araw na pamasahe, ano na lang ang matitira sa kita niyang P300.00 o kahit pa umabot ng P500.00? Paano na ang gastusin sa kuryente, tubig, pagkain, at iba pang mga biglaang pangangailangan?

Malinaw kung ano ang hinihiling ng ating mga kababayan sa relocation sites: trabahong may sapat na kita malapit sa kanilang tahanan, eskwelahan para sa kanilang mga anak, health center, at mga serbsiyong panlipunan upang suportahan sila sa paglikha nila ng panibagong buhay. Masakit isiping ang responsibilidad na ito ng pamahalaan ay ipinapasa pa sa mga pribadong sektor na naghahangad ng negosyo kaya lalong nababaon sa kahirapan ang mahihirap nating kababayan.

Ngunit higit na nakakabahala ang isyu ng patuloy na pagbaba ng kanilang dignidad bilang tao. Marami sa kanila na sa kabila ng mga kinakaharap nilang abang kalagayan, maririnig ang salitang, “mayroon pa ba kaming mapagpipilian kaya mabuti na ito kaysa sa wala.” Magiging katanggap-tanggap na rin sa kanila ang mga bahay na mababa ang kalidad; mabuti nang siksikan ang mga bata sa mga silid-aralan kesa hindi sila nakakapag-aral; kailangang pumasok pa rin sa malayong hanapbuhay dahil mas mabuti na ito kaysa walang hanapbuhay. Mas mabuti nang kapos ang kita kesa sa wala. Mas mabuti nang naawa sa kanila ang pamahalaan kesa sa hindi.

Ang ganito pong mga pahayag ay pahayag ng mga taong wala nang pag-asa. Pahayag ng mga taong magtityaga sa mumo gayong karapatan nilang mamuhay nang may dignidad. Nakakabahalang reaksyon dahil unti-unti, natatanggap nila ang buhay na “mabuti na ito kaysa sa wala.” Hindi ba dapat na mabahala ang pamahalaan dahil maaring sa mga susunod na panahon, ang mga anak naman nila ang magsasabi ng ganito dahil sila man ay hindi na rin nakaranas ng pag-asa at kalinga ng pamahalaan. Anong klaseng henerasyon ang ating ipinupunla?

Sa mismong taya ng National Housing Authority, aabot sa 1,345,907 ang mga pamilya ng informal settler sa buong bansa. Pinapatunayan lamang nito ang malalang problema sa pabahay na sinusulusyunan naman ng pamahalaan ng mga sapilitang ebiksyon at relokasyon.
Lalong umiigting ang realidad na kapos na kapos at panandalian lamang ang mga programa ng pamahalaan para sa makabuluhang pag-aangat ng kalagayan ng mga mahihirap nating kababayan. Masakit lalong isipin kung ang mga pamilyang mahihirap ay pinagkakakitaan pa ng iilan.

Patuloy na titindig ang Gabriela Women’s Party upang iharap ang mga panawagan ng mga mamamayang halos wala nang tinig at karapatan. Patuloy na magiging kampanya namin ang pagpapatupad ng mga tunay na programa sa katiyakan sa paninirahan at trabahong may sapat na sahod para sa disenteng pamumuhay para sa mga maralitang tagalungsod. Lalamanin din ng aming panawagan na hangga’t hindi pa nagkakaroon ng mga probisyon para sa alternatibong paninirahan, dapat lamang na mayroong moratorium sa sapilitang pagpapalikas.
Nanawagan din kami na kagyat na tugunan ang mga problemang kinakaharap sa mga relocation sites tulad ng kuryente at tubig at health centers na may sapat na gamot at doktor. Dapat ding umaksyon na ang pamahalaan upang maimbestigahan ang mga hinihinalang anomalya ng mga korporasyong sangkot sa relocation sites.

Bilang kongketong hakbang, patuloy kaming mananawagan na bigyang- proyoridad ng pamahalaan na laanan ng sapat na pondo ang pangangailangan sa pabahay at trabaho ng mahihirap nating kababayan.

Maraming salamat po at magandang hapon sa ating lahat.

_____________________

TALA: Itinakda sa Article 25 ng Universal Declaration of Human Rights ang karapatan sa pabahay bilang bahagi ng karapatan sa sapat at maayos na pamumuhay. Tiniyak rin ng Article 1(1) ng International Covenant on Economic, Social and Cultural Rights ang karapatang ito. Isa ang Pilipinas sa mga pumirma sa pandaigdigag kansunduang ito.

Ang sapat na pabahay ay hindi lamang apat na dingding, sahig at bubong. Ang sapat na pabahay ay tumutugon rin sa pagpupuno sa mga pangangailangang pangsikolohikal, seguridad, at proteksyon ng mga taong nakatira sa bahay. At kailangang kasabay nito ang isang maayos at buong programang inilalaan ng pamahalaan upang tiyaking masusuportahan nila ang isang disenteng buhay para sa kanilang pamilya.

Ngunit ang pamantayang ito ay hindi naabot ng mga pabahay na inilaan ng pamahalaan sa mga kababayan nating nailipat sa mga relocation sites.

--
Representative EMMI DE JESUS
Gabriela Women's Party
"Babae, Bata, OFWs at Bayan.... Tuloy ang Laban!"

IANGAT NATIN ANG KALIDAD NG BUHAY NG NAKARARAMING PAMILYANG PILIPINO
15th Congress Privilege Speech
Pebrero 13, 2012
GWP Rep. Emmi De Jesus

Tumatayo ako ngayon bilang tinig ng mga ina, anak at pamilya ng mga mamamayang inilipat sa mga relocation sites upang ihatid sa kapulungang ito ang mga hinaing at problemang kinakaharap ng mga kababayan nating biktima ng kalamidad at demolisyon.

Noon pong Pebrero 2, naglunsad ng Fact Finding Mission ang Gabriela Women’s Party, GABRIELA Alliance at Akap-Bata Party List upang tingnan ang tunay na kalagayan ng mga kababayan nating inilipat sa Southville B at C sa Rodriguez, Rizal. Kasama rin naming ang 2 staff ng opisina ni Congressman Isidro Rodriguez Jr.

Inalam namin kung bakit sa kabila ng sinasabi ng pamahalaan na maayos ang kanilang buhay doon dahil may pabahay, tubig, kuryente, eskwelahan, health center at iba pang mga serbisyong pangkalusugan, ay patuloy pa rin silang bumabalik dito sa syudad; kung bakit sa kabila ng magagandang pangako ng pamahalaan, ay patuloy silang nanindigang huwag mailipat sa mga relocation site. Palagi pong sinasabi ng pamahalaan na maayos ang buhay nila doon kumpara sa mga pinanggalingan nila.

Katulad ng relocation sites sa Calauan, Laguna, at sa Towerville, San Jose Del Monte na nauna naming binisita noong nakaraang taon, hindi naiiba ang mga problemang kinakaharap ng mga kababayan nating nasa Rodriguez: problema sa tubig, kuryente, eskwelahan, hanapbuhay, at mga serbisyong panlipunan, at higit sa lahat, ang pambayad sa bahay dahil ang pinakamalaking problema nila ay trabaho at kabuhayan.

Sa Southville B na mayroon ngang kuryente, malaking problema pa rin nila ang bayarin dito. Ang iskemang umiiral sa lugar ay mga sub-meter at ang pangangasiwa ng paniningil ay hawak ng Baque Corporation na siya ring nangangasiwa ng mga mother meter. Lumalabas na ang sistemang pinapairal ng Baque sa paniningil ay nagdulot sa mga residente ng iba't ibang problema: ang mga karagdagang singil na ipinapatong ng Baque Corporation na nagpapalaki sa kanilang bayarin, mga bayaring umaabot ng anim na libong piso gayong wala naman silang maraming gamit na de-kuryente. Mas madalas ding walang tao maghapon sa kanilang bahay dahil lumuluwas sila sa syudad upang maghanapbuhay. At madalas ding wala silang kuryente dahil sinasabi ng Baque Corporation na kailangan putulan sila ng suplay ng Baque Corporation dahil hindi nakakabayad ang ibang naka-sub-meter. Hindi diumano kayang abonohan ng Baque Corporation ang kanilang konsumo. “Ganoon na lang ba yun? Damay-damay na lahat? Kahit nakapagbayad ang iba ay mawawalan pa rin ng kuryente dahil may mga hindi nakapagbayad sa oras?”

Ang sabi sa kanila, may tubig nang nakahanda para sa mga lilipat sa mga relocation sites. Ang masaklap, hindi nila ito naiinom dahil may mga batang nagkasakit na nang sinubukan nila itong inumim. Dagdag tuloy na gastusin sa kanila ang mineral water na P25.00 bawat container.

Sinabi sa kanila na may eskwelahan nang nakahanda para sa kanilang mga anak, may mga guro at mga kagamitan sa eskwelahan. Mayroon nga pong elementary at high school sa Southville. Ngunit dahil hindi handa ang paaralan sa pagtanggap sa mga batang relocatees, walang upuan, silid-aralan, at guro para sa kanila. Nakasiksik sila sa isang klasrum na may 100 hanggang 150 estudyante at kailangan nilang dalahin araw-araw ang kanilang upuan o sa sahig sila mauupo.

Ang mga batang galing sa San Juan at Tatalon ay hindi na pwedeng lumipat ng eskwelahan dahil magtatapos na ang school year. May ilang magulang ng mga estudyante na nakipagkasundo na lamang sa mga guro na isang beses na lamang sa isang linggo ang pasok at kung mayroon silang mga exam dahil malaking problema sa kanila ang pantustos sa araw-araw na pamasahe. May isang kaso pa ng isang nanay na hindi na nakakatulog at labis ang ligalig dahil hindi niya alam kung ga-graduate ang kanyang 3 anak ngayong Marso.

Sa ganito pong pangyayari, hindi lamang ang kasalukuyan ang naisasakripisyo sa ngalan ng sinasabi ng pamahalaan na pag-unlad. Naisasakripisyo na rin ang kinabukasan ng mga batang huminto sa pag-aaral o nababawasan ang oras para sa eskwelahan dahil inilagay sila sa isang sitwasyong wala silang masusulingan.

Kung serbisyong pangkalusugan naman, ang mga health centers sa relocation sites ay hindi lubos na nakakatugon sa kanilang mga pangangailangan dahil pang first aid lang ang gamit sa health center. May mga klinikang maari sana nilang puntahan ngunit dahil private practice, hindi nila kayang magbayad. ►
 

GABRIELA WOMEN'S PARTY
NEWS RELEASE
13 February 2012


FOR REFERENCE:
Rep. Emmi De Jesus 0917-3221203
Kj Catequista-Haban (GWP Spokesperson) 0919-6298132


WOMEN HOLD PROTEST AS HEARTLESS MERALCO IMPOSES POWER RATES

Women trooped to Meralco and the Energy Regulatory Commission to protest what they dubbed as “the heartless, hateful and unconscionable increase in power rates” imposed by the country’s leading power distributor. Meralco announced an 11-centavo/kwh increase in its generation charge last week.

Protesters led by Gabriela Women’s Party said the latest increase comes at a time when poor women and their families could barely cope with increases in the prices of oil and basic commodities.

“Walang konsensya, walang awa at walang puso ang Meralco! Naghihirap at nagugutom na ang maraming pamilya. Kapos na kapos na ang badyet at sa katunayan ay ipinangungutang na ng mga nanay ang pambayad sa kuryente at hindi na halos makaagapay sa pagtaas ng mga pangunahing bilihin,” said KJ Catequista-Haban, Gabriela Women’s Party spokesperson.

Protesters said that Meralco’s power rate hikes come amid an 8% increase in Meralco’s power sales and Meralco’s reported PHP14.5 Billion net profit in 2011. “Napakalaking tubo ang kinakamal ng Meralco mula sa naghihikahos na taumbayan at hinahayaan lang ito ng pamahalaan!”

Gabriela solon Emmi De Jesus who joined protesters said Meralco can freely impose power rates because the EPIRA law practically gives power generation, transmission and distribution solely at the hands of private corporations.

“Meralco’s power rates in 2000 was at P4.87/kwh, in 2010, power rates averaged at 10.35/kwh. For as long as the President Aquino refuses to address the problem of high electricity rates head on by repealing the EPIRA law and removing VAT on electricity, women will hold him just as accountable,” said De Jesus.

Along with Gabriela colleague Rep. Luz Ilagan, De Jesus is pushing for the immediate repeal of the EPIRA law and the removal of the 12% VAT on electricity. Along with Anakpawis, Bayan Muna, ACT Teachers and Kabataan Partylist, Gabriela Women’s Party filed HB 1630 which exempts the Sale of Electricity by Generation, Transmission and Distribution Utilities from VAT.
--
Representative EMMI DE JESUS
Gabriela Women's Party
"Babae, Bata, OFWs at Bayan.... Tuloy ang Laban!"
 

POWER CONSUMERS, ERC POWERLESS WITH EPIRA -ILAGAN
by Gabriela Women's Party - 15th Congress

February 8, 2012

“Power consumers will remain at the mercy of Meralco for as long as the EPIRA remains. While Meralco continues to arbitrarily impose power rate increases, the Aquino administration, through the ERC’s stamp-pad rate hike approvals and in its indifference towards any move in Congress to repeal the EPIRA is a culprit to the added burden that poor Filipino households will have to bear.”

This is according to Gabriela Women’s Party Representative Luz Ilagan as power distributor Meralco announced an 11-centavo per kwh increase in power rates.

“EPIRA provided the legal framework for the privatization of the National Power Corporation and deregulation of the power industry. After more than ten years of EPIRA no reforms have been put in place to make electricity more affordable for poor Filipino households,” explained Ilagan.

Taking note of data from consumer group, POWER or People Opposed to Warrantless Electricity Rates, Ilagan said that average power rates charged to Meralco customers more than doubled during the period EPIRA was implemented. In 2000, the average rate was only P4.87/kWh but in 2010, the average rate reached P10.35/kWh

Meralco rates for residential users rose by 112.5 % and those of the NPC went up by 86 % over the past ten years. In 2001, NPC had debts at $16.39 billion. By 2010, it continued to owe $15.8B (P713.64B) despite PSALM (Power Sector Assets and Liabilities Management) shelling out $18B in 10 years to settle the NPC obligations.

The Gabriela solon likewise challenged President Aquino to make good on his promise to act on high electricity rates by prioritizing proposals in Congress to repeal EPIRA and the removal of VAT on electricity. Along with Bayan Muna, Anakpawis, Kabataan and ACT Teachers, Gabriela Women’s Party is pushing for HB 1630 which exempts the Sale of Electricity by Generation, Transmission and Distribution Utilities from VAT. #

x

x