Arkibong Bayan's Tribute Page
To 8 Fallen Bicol Revolutionaries

 

Posted July 14, 2013

 

 

/p

 

 

Frankie Joe Soriano
(Ka Greg Bañares)
Spokesperson, NDFP-Bicol
Christine Puche
(Ka Nel)
NDFP-Bicol Information Bureau
Ted Palacio
(Ka Gary)

NDFP-Bicol Information Bureau
     
   


Releasing balloons of the colors of the NDFP
 


 
/p

/p
FRANKIE JOE SORIANO (KA GREG) AND CHRISTINE PUCHE (KA NEL)
TRIBUTE AND FUNERAL MARCH
           
     
  Mother of Frankie Joe  (Ka Greg Banares) Soriano  
     

 

CPP salutes fallen Bicol revolutionaries,

denounces July 4 Juban massacre
July 06, 2013
 

The leadership and entire membership of the Communist Party of the Philippines and Red fighters and commanders of the New People’s Army rise up to salute

Frankie Joe Soriano (Ka Greg Bañares)
Christine Puche (Ka Nel)
Ted Palacio (Ka Gary)
Pehing Hipa (Ka Miloy)
David Llunar (Ka Rey)
Romero Añonuevo (Ka Nene)
William Villanueva, Jr (Ka Jay)
Ailyn Calma (Ka Kevin)

who were martyred in the early morning of July 4, 2013 in Barangay Calomayon, Juban, Sorsogon.

Ka Greg Bañares served as spokesperson of the National Democratic Front of the Philippines (NDFP) in the Bicol region. He was with other members of the Information Office of the NDFP-Bicol and a security detail of the New People’s Army (NPA).

The CPP denounces the brutal massacre committed by the fascist troops of the 31st IB against the revolutionary martyrs. The CPP demands that the troops and officers involved in the massacre be made to answer for violations of the Comprehensive Agreement on Respect for Human Rights and International Humanitarian Law (CARHRIHL) and pertinent protocols of the Geneva Conventions.

According to initial reports submitted by the NPA Sorsogon Provincial Command, local residents saw Ka Greg, Ka Nel and Ka Gary retreating from the site of the initial fighting. Despite being unarmed, they were seized and summarily-executed. They were shot in the face and their bodies riddled with bullets by the troops of the 31st IB.

Being unarmed and unable to put up any form of resistance, Ka Greg, Ka Nel and Ka Gary should have been arrested and detained as prisoners of war in accordance with provisions of the Geneva Conventions governing protagonists rendered hors de combat. They were, instead, mercilessly massacred by the soldiers of the 31st IB.

The CPP seeks an independent investigation of the July 4 Juban massacre. It calls on the Joint Monitoring Committee (JMC) tasked to oversee the implementation of the CARHRIHL to conduct a fact-finding effort in cases of violations of human rights and brutality. The CPP appeals to human rights groups, church groups, independent lawyers’ groups and pertinent agencies of the United Nations to undertake their own investigation into this massacre.

The CPP and all revolutionary forces vow to exact justice and punish the perpetrators of this massacre. It calls on all units of the NPA to carry out more tactical offensives to defend the people, particularly the peasant masses in Sorsogon and the Bicol region, who are being subjected to more severe violations of human rights as the AFP intensifies its Oplan Bayanihan war of suppression.

 

     
     
           
     
  Mother of Christine (Ka Nel) Puche  
     

 

From: http://npabicol.blogspot.com/

 

Pinakamataas na Pagsaludo sa mga Rebolusyonaryong Martir na sina Gregorio “Ka Greg” Banares, Ka Nel, Ka Rey, Ka Nene, Ka Kevin, Ka Jay, Ka Miloy at Ka Gary
Romulo Jallores Command
NPA-Bicol
5 Hulyo 2013

Binibigyan ng pinakamataas na pagrespeto at pagsaludo ng Romulo Jallores Command NPA-Bicol ang walong rebolusyonaryong martir na sina Frankie Joe Soriano na mas kilala bilang si Ka Greg Banares, tagapagsalita ng NDF-Bicol; Christine “Ka Nel” Puche; David “Ka Rey” Llunar; Romero “Ka Nene” Anonuevo; Ailyn “Ka Kevin” Calma; William “Ka Jay” Valenzuela; Pehing “Ka Miloy” Hipa at Ted “Ka Gary” Palacio.

Ang walong magigiting na rebolusyonaryong nabanggit ay namartir sa isang atake ng pasistang tropa ng 31st Infantry Battalion, nitong Hulyo 4, sa Brgy Calmayon, bayan ng Juban, sa prubinsya ng Sorsogon. Wala nang kakayahang lumaban at walang hawak na mga baril sina Ka Gary, Ka Nel at Ka Greg. Subalit malapitang binaril ang kanilang mga ulo ng mga elemento ng pasistang tropa ng 31st IB.

Higit sa kanilang kamatayan, nais ng RJC na kilalanin at pagpugayan ang magiting na naging ambag ng walong bayani ng rebolusyong Pilipino habang sila ay nabubuhay pa, upang bigyang katuparan ang mithiin ng sambayanang Pilipino na magkaroon ng tunay na kalayaan at demokrasya.

Si Ka Greg ang naging boses ng karaniwang Bikolano, na madalas ay hindi naririnig at pinakikinggan. Nagmula siya sa hanay ng mga aktibistang estudyante ng Ateneo de Naga University noon pang dekada ’90. Sa pamamagitan ni Ka Greg, bilang tagapagsalita ng NDF-Bicol, nagkaroon ng puwang upang maisiwalat sa midya ang katotohanan ng paglabag sa mga karapatan ng taumbayan, pagsasamantala, at pang-aapi sa kanila, na madalas ay tinatabunan ng mga kasinungalingan at baluktot na mga pahayag ng mga may sala na naka-upo sa poder at ng kanilang pasistang utusan na AFP, laluna ang 9th ID PA.

 

Si Ka Greg din ang naging tinig upang maipaabot sa mas malawak na Bikolano ang mga layunin ng kasalukuyang rebolusyon at ang mga programa nito. Sa kanyang simple at direkta-sa-puntong mga paglilinaw at pagsagot sa mga katanungan ng midya at taumbayan, naipundar niya ang malalim na pagrespeto sa kredibilidad ng rebolusyonaryong kilusan sa pagsisiwalat ng katotohanan. Ang pagpanig sa taumbayan ay ang pagpanig sa katotohanan. Ito ang tatak ng mga opinyon at pahayag ni Ka Greg. Sa kabila ng matinding panganib na dala ng kanyang katungkulan, hindi tumatahimik si Ka Greg laluna sa mga isyung may epekto sa buhay ng masang api sa Bikol. Tanging kamatayan lamang ang nagpatahimik sa boses ng tagapagsalita ng rebolusyonaryong namamanwaan kan Bikol.

Si Ka Nel ay isang mahusay na rebolusyonaryong manunulat at mamamahayag. Dating estudyante ng kursong Journalism sa University of the Philippines-Diliman, pinili niyang ialay ang kanyang talento upang maging bahagi ng Public Information Bureau ng NDF-Bicol. Naging bahagi rin siya ng regional propaganda staff ng Silyab, ang rebolusyonaryong pangmasang pahayagan ng Bicol; ng Dagundong ng Bikol, ang rebolusyonaryong programa sa radyo ng Bicol; ng Isnayp, ang rebolusyonaryong midya ng Bicol; at ng Punla at Ang Gerilya, mga rebolusyonaryong babasahin na naglalaman ng mga kwento at iba pang mga likhang sining hinggil sa rebolusyonaryong pakikibaka sa Kabikolan. Isang matalas at dedikadong mamamahayag ng sambayanan, katambal niya ang asawang si Ka Greg sa pagsisiwalat ng katotohanan at pagbibigay-tinig sa opinyon ng taumbayang lumalaban. Sa kabila ng mahinang pangangatawan at paningin, kasabay pa ang pagtitimbang sa kanyang responsibilidad bilang ina at asawa, hindi napigilan si Ka Nel upang abutin ang malalayong lugar at tuklasin ang tunay na mga kwento ng buhay ng masang anakpawis. Kahit sa gitna ng mga sakyada ng militar, hindi nahadlangan ang mabilis, epektibo at malinaw na mga press release, na tinitiyak ni Ka Nel na makarating sa midya at malawak na mamamayang Bikolano, upang ituwid ang mga kasinungalingan laban sa rebolusyonaryong namamanwaan at kilusan.

Si Ka Gary ay dating estudyante at naging guro ng Ateneo de Naga University. Eksperto sa kompyuter at iba pang elektronikong kagamitan, inilaan niya ang kanyang husay upang pagsilbihin ang teknolohiya sa tunguhin ng rebolusyonaryong kilusan. Buong tiyaga na ibinahagi niya ang kanyang kaalaman, laluna ang paggamit sa kompyuter, sa iba pang mga kasamang magsasaka na hindi kasing palad niyang nagkaroon ng mataas na edukasyon. Itinuro ni Ka Gary na ang talino at talento ng isang tao ay hindi lamang nasusukat sa pagtuntong sa loob ng silid-aralan. Si Ka Gary ay isang mahusay din na manunulat, gitarista at mang-aawit ng mga rebolusyonaryong kanta, na mas lalong nagpalapit sa kanya sa puso ng mga bata at mga magurang na nagkupkop sa mga tulad niyang rebolusyonaryong edukador at serbidor kan namamanwaan.

Si Ka Kevin ay panganay na babae sa kanilang magkakapatid. Galing sa bayan ng Bulan, prubinsya ng Sorsogon, pagtuntong niya sa edad na 18 ay agad na siyang sumampa bilang mandirigma ng NPA-Sorsogon. Kahit sa panahong nasa piling siya ng mga kasama, hindi niya kinalimutan kung paano imulat at ilapit sa rebolusyon ang kanyang buong pamilya. Sa murang edad natutunan na niyang maging responsable, hindi lang sa mga nakababata niyang kapatid, kundi pati na sa napakaraming anak ng taumbaryo na nakakasalamuha at minamahal siya. Siya si “Ate Kevin” ng lahat - pasensyosa, tahimik, mapagmahal at mahusay na instruktor ng mga rebolusyonaryong pag-aaral sa hanay ng masang Sorsoganon.

Sina Ka Nene, Ka Rey at Ka Jay, ay pawang mga iskwad lider ng NPA-Sorsogon. Si Ka Nene ay tubong Irosin. Tahimik ngunit pursigido sa gawain, nagsimula siya bilang timlider ng grupo ng kabataan sa kanilang baryo sa ilalim ng Kabataang Makabayan. Mula sa pagiging myembro ng rebolusyonaryong organisasyon ng kabataan, hindi na humiwalay ang kanyang landas sa rebolusyon. Namulat sa mga propaganda at pag-aaral sa kilusan, dito na nagsimula si Ka Nene upang tuluy-tuloy na maglingkod sa bayan bilang isang matapang at disiplinadong mandirigma ng NPA. Si Ka Rey naman ay nagmula rin sa bayan ng Irosin. Dati nang kumikilos bilang myembro ng rebolusyonaryong organisasyong masa, nagpasya si Ka Rey na magpultaym sa NPA kahit may katandaan na. Tulad ng mga kauri niyang magsasaka na sanay at batak ang katawan sa trabaho, hindi man lamang nakitaan si Ka Rey ng kahinaan sa kanyang pangangatawan. Bagkus pursigido niyang ginampanan ang lahat ng gawaing iniatas sa kanya. Hindi naging hadlang ang mahigit 50 na niyang edad upang matutunan kung paano maging magiting na iskwad lider at giyang pampulitika. Si Ka Jay ay mula sa bayan ng Pasacao, prubinsya ng Camarines Sur at nadestino sa prubinsya ng Sorsogon. Galing din sa hanay ng mga rebolusyonaryong kabataan sa kanilang baryo, maagang namulat si Ka Jay at natuto sa mga pag-aaral sa loob ng kilusan. Hindi nakapagtatakang napagpasyahan din niyang mag-pultaym sa NPA. Kahit nailipat sa malayo, at bibihira na lang makatuntong sa sariling lugar, hindi naging sagabal iyon kay Ka Jay upang mahusay pa ring gampanan ang kanyang mga gawain bilang isa sa magigiting na mandirigma ng Celso Minguez Command sa Sorsogon.

Si Ka Miloy ay isa sa matatapang na kumander at pinunong pampulitika sa ilalim ng Celso Minguez Command. Nagmula sa uring magsasaka, humigit-kumulang dalawang dekada siyang nagsilbi bilang mandirigma at kumander ng NPA. Magiliw na kasama at pursigido sa lahat ng larangan ng gawain, hinding hindi mabubura ang alaala ni Ka Miloy sa puso at isip ng masang Sorsoganon na matagal niyang pinaglingkuran at pinag-alayan ng buhay.

Ang Romulo Jallores Command, at ang lahat ng pulang kumander at mandirigma sa rehiyong Bicol na nasa ilalim nito, ay nagpupugay sa inyong kagitingan at inialay na panahon, lakas, talino, talento at buhay para sa taumbayang inaapi at pinagsasamantalahan. Dakilang inspirasyon ang iniwan ninyo, mga kasama, na lagi naming tatanganan at dadakilain sa pagsusulong ng rebolusyong Pilipino hanggang sa lubos na tagumpay nito.

Pagpupugay sa mga bayani ng rebolusyong Pilipino!
Mabuhay ang namamanwaang Bikolnon!

Jose Buenaobra
Tagapagsalita
Romulo Jallores Command – NPA Bicol

 

     
     
     
     
     
     
           
     
     
     


MGA TULANG BINASA SA PARANGAL

BAGONG UMAGA

walang bukang liwayway
sa panahon ng krisis

walang dapit hapon
sa bayang hapis

walang maaaninag na gintong araw
sa hustisyang malupit

walang umaga
sa kinitil ang buhay

walang dilim ng gabi
sa masang api.

sa bayang nananalig
magbibigay tanglaw ang mga tala

unti unting magliliwanag
ito'y tumutugon.

tulad ng paglaya
kahit tanglaw ay mahina

lalakas at sisinag
sa gabing mapanglaw.

masisilayan ang bughaw na langit
pagkatapos ng unos na sinapit.

sisikat ang liwanag ng araw
sa sandaigdigan.

bagong umaga
ay makakamtan.



 


 

KALIWANG LANDAS

daan ko ba, ay daan mo din
bako bako na't puno ng patalim
susuong ba sa patibong na malagim
na gawa ng mga naghahari-harian sa atin

puno ng dagim ang bawat araw
hindi makahakbang sa lamig na dala
ulan man at bagyo ay hindi alintana
malaking problema ang dala ng kapwa.

sila sila ang nagpapakasasa
na dapat sa karamihan ay sadya
hindi pa nakuntento sa ginhawa
binalahura pa ang para sa iba.

magnanakaw ang turing sa magsasaka
na sila ang nagsaka, naghirap at nagdusa
panginoong may-lupang nakaupo sa trono
dalawang kamay ang nakabukas kita'y inabuso.

may daan bang tuwid at walang liko-liko
may kaliwa't may kanan sa bawat pagtakbo
mali diumano ang kaliwa at sa kanila kanan ang tama
ngunit ang sa atin ang pagkiling para tama, mali para sa kanila.

hinding hindi tayo paloloko
sa bawat kibo natin may layunin
alam ang daang tatahakin
kaliwang landas ang tunay at ating kakamtin.

 


 
 
 
     
     

 

Ang Pagparangal sa Kabayanihan ay Pagtaguyod sa Rebolusyon
July 06, 2013
Samuel Guerrero
Spokesperson
NPA Sorsogon Provincial Operations Command (Celso Minguez Command)
 

Muling binibigyang-pugay ng Celso Minguez Command, kaisa ng mamamayang Sorsoganon, ang mga bayani ng rebolusyong Pilipino sa naganap na depensibang labanan sa Brgy Calmayon, Juban, Sorsogon nitong Hulyo 4, 2013. Taas-kamaong pagkilala ang alay natin kina Ka Greg Bañares (Frankie Joe Soriano), Ka Miloy (Pehing Hipa), Ka Nel (Christine Puche), Ka Gary (Ted Palacio), Ka Rey (David Llunar), Ka Nene (Romero Añonuevo), Ka Jay (William Valenzuela Jr.), at Ka Kevin (Ailyn Calma).

Pinagtagpo ng rebolusyon ang mga kasamang nagmula sa iba’t ibang estado ng kabuhayan, sa tanging mithiing ipunin ang mayorya ng mga uring api, umugat sa malawak na masa ng sambayanan, at akayin ang mamamayan sa rebolusyonaryong landas ng tunay na pagbabagong panlipunan. Sa ganitong patnubay itinuon ng mga kasama ang kanilang buhay at pakikibaka. Ang katapatan nila sa sinumpaang paglilingkod sa uring api ang siyang naging sukatan ng kanilang kabayanihan.

Kahanga-hanga ang ipinamalas nina Ka Greg, Ka Miloy, Ka Nel, Ka Gary, Ka Rey, Ka Nene, Ka Jay, at Ka Kevin sa paggampan ng kanilang mga natatanging gawain upang makiisa sa masa at bigyang-direksyon ang kanilang pagrerebolusyon. Sa kanilang mga indibidwal na kahusayan, ang mga kasamang nabanggit ang laging karamay ng mamamayan sa araw-araw na pagharap nila sa mga sakripisyo’t kahirapang tuluy-tuloy na naglulugmok sa kanilang kabuhayan. Ang mga kasama rin ang kanilang kaagapay sa pagkamit ng mga tagumpay sa pagkilos ng masa. Sina Ka Miloy, Ka Gary, Ka Rey, Ka Nene, Ka Jay, at Ka Kevin ay naging makabuluhang mga pwersa sa pag-abante ng rebolusyonaryong kilusan sa prubinsya nitong ilang nagdaang mga taon. Walang pag-iimbot na ibinuhos nila ang lahat ng kanilang talino at kakayahan upang makapag-ambag nang malaki ang Sorsogon sa kabuuang pag-abante ng rebolusyon sa rehiyon.

Natatangi rin ang naging kontribusyon nina Ka Greg Bañares at Ka Nel hindi lamang sa pagpapatatag sa di-magagaping diwa ng masa at mga kasama, kundi gayundin sa pagtatambol ng mga tagumpay ng mga kasama at masa sa larangan ng armadong pakikibaka, pagpapaunlad ng kabuhayan ng mamamayan, at pagpapalakas ng kanilang organisasyon.

Pinakamataas na anyo ng ating pagbibigay-parangal sa pinakamamahal na mga kasamang namartir ay ang pagpapatuloy sa kanilang mga naiwan. Idugtong natin ang ating lakas at talino sa mga rebolusyonaryong gawaing pansamantalang natigil dulot ng kanilang pagkabuwal. Ipihit natin ang ating pagdadalamhati tungo sa pinag-ibayong pagsusulong ng rebolusyon.

Ang ating mga martir ay imahe ng simpleng pamumuhay at puspusang pakikibaka para sa kapakanan ng mamamayan. Hinihikayat ng Celso Minguez Command ang mamamayan ng Sorsogon na gawing modelo ang buhay at pakikibaka ng mga kasamang martir. Marapat lamang na pamarisan ng mga magsasaka ang kanilang mga kauri sa hanay ng hukbong bayan. Dapat ding gawing inspirasyon ng mga kabataang estudyante at mga propesyunal ang paglahok ng uring peti-burgesya sa armadong rebolusyon sa kanayunan. Gayundin, pinatunayan ng pagkamartir nina Ka Nel at Ka Kevin na malaki ang maiaambag ng kababaihan sa pagpapalaya sa lipunan at sa kanilang sektor.

Ang pagbubuklod ng mga uri at sektor na inaapi’t pinagsasamantalahan sa lipunan ang siyang magiging makapangyarihang pwersang magwawakas sa mga kabuktutan ng kasalukuyang naghaharing sistema. Ang mga rebolusyonaryong pwersang ito din, sa patnubay ng Partido Komunista ng Pilipinas, ang siyang magtatayo ng isang bagong lipunang tunay na malaya, makatarungan, at maunlad.

Iabante ang rebolusyon!

 

     
     
     
           
     
     
     
     

 

MGA TULANG BINASA SA PARANGAL

I. Pangalan at Paninindigan

ibahin man ang pangalan
bigyan man ng kahulugan
ang mga bansag at katawagan
iisa lang ang may ari--ikaw at ako!

maaaring palitan ang ngalan
minuminuto
oras-oras
ng kung sino-sino.

ngalan ay hindi lakas
hindi rin makakapagligtas
sa kapahamakang
gawa ng iilan.

paninindigan ay panghawakan
intindihin at huwag magdalawang-isip
ang tama ay tama, sa iba ay mali
ang dapat ay dapat sa iba ay hindi.

paninindigang singtigas ng bato
hindi kayang igupo ng kahit sino
paikot-ikutin man sa tambiyolo
iisa ang ang sagot, lalaban ako!


ipinagtanggol ang mamamayan
hirap man at pagod ang kabayaran
hindi masisiraan ng loob
kinabukasan ay pandayin.

prinsipyo na nais ay pagbabago
prinsipyo na bitbit at di ikinubli
prinsipyo na ipinalaganap
sa sambayanan inapi.

II. Sa Gitna ng Banta

Matapang kung tawagin
hindi umaatras sa debate
kahit sino kayang harapin
maging panganib at banta.


 

 

mapanglaw man ang araw
sa silid ay di magkamayaw
ang bawat tigatik ng oras
ay tila kay bagal.

hindi patas at parehas lumaban
ang mga kaaway ng sambayan
kami itong walang laban
patalikod kung birahin.

handa namang harapin
may garalgal man ang tinig
pilit dinudupok ang hangarin
para sa pagbabago hiling.

PAALAM
 

hindi mo na maririnig ang tula
ang parangal at pagkilala
sa mga ginawa noong nabubuhay ka
kayraming natulungan sa bayan at paaralan,

gumampan ng gawain sa organisasyon
naging manunulat at boses ng mamamayan sa bikol
nagmulat, nagpakilos at nag-organisa
nang malawak na kabataan at masa.

mabuting anak,kapatid,ama at asawa
isang tunay na anak ng bayan
sa iyong dagling pagkawala
tumangis inang bayang pinaglilingkuran.

ang iyong pagkawala
ay hindi makakapanghina
sa mga naulila
naghihinagpis, bakit ikaw pa?

kayraming makasalanan sa lupa
mga nasa pamahalaang
kaytagal mo nang nilalabanan
bakit di sila ang nawala.

di na maririnig ang aking tula
tula ng pagkilala sa iyong mga ginawa
lumuluha kami sa iyong iglap na paglisan
luluha kami,kami'y lumuluha

ala-ala ang matitira
at kaisipang rebolusyonaryo’t rebolusyunarya.

Paalam, Paalam. . .

 

 

TATAG AT PAGKAKAISA

tatagan mga kasama
ang ating loob
araw at gabi
hindi tahimik ang tulog

tayo'y may kinakaharap
na mga balakid
wari'y gusto tayong
manahimik.

sinusuong mga problema
ng bawat isa
ngunit di naman tayo
magpapaisa.

tatag at pagkakaisa
sama-sama
tayong maglalakbay
hanggang tagumpay

kahit ano mang balakid
ang sa daa'y masalubong
di umaatras,di pagagapi
tayo'y susulong at uusbong.

 

     

 

Parangalan ang ating mga martir! Pamarisan ang kanilang pagtahak sa landas ng pagrerebolusyon!
July 07, 2013
 

Pinakamataas na pagpupugay ang iniaalay ng Communist Party of the Philippines-New People’s Army-National Democratic Front sa rehiyong Bikol sa walong kasama na nagbuwis ng kanilang buhay sa isang depensibang labanan kontra sa 31st Infantry Battalion nitong Hulyo 4, 2013 sa Brgy. Calomayon, Juban, Sorsogon.


Labis na ipinagdadalamhati ng mamamayan ang pagkakamartir nina Ka Greg Bañares (Frankie Joe Soriano), Ka Miloy (Pehing Hipa), Ka Nel (Christine Puche), Ka Gary (Ted Palacio), Ka Rey (David Llunar), Ka Nene (Romero Añonuevo), Ka Jay (William Villanueva, Jr.), at Ka Kevin (Ailyn Calma). Inialay ng mga kasamang namartir ang kanilang husay at talino para makipagkaisa sa rebolusyonaryong adhikain ng mamamayan na makamit ang isang lipunang tunay na malaya, makatarungan, at maunlad.

Si Frankie Joe Soriano, kilala ng masa at mga kasama bilang Ka Ems, at Ka Greg Bañares naman sa mga kaibigan sa media, ay panganay na anak ng mga guro sa pampublikong elementarya sa Libmanan, Camarines Sur.

Maagang naulila sa ama si Ka Greg, kaya’t naging mahirap para sa isang karaniwang guro ang magpaaral sa tatlong anak. Sa gayon, mula sa pag-aaral ng highschool sa Colegio de Santissimo Rosario sa Libmanan ay pinag-aral si Ka Greg ng tiyahin sa La Consolacion College sa Iriga City. Doon na rin niya ipinagpatuloy ang pagiging aktibong sakristan sa simbahan.

Nag-aral siya ng AB Philosophy sa Ateneo de Naga University, at ginamit ang kaalamang ito upang higit pang mapalalim ang pag-unawa sa mga prinsipyong gumagabay sa pagrerebolusyon ng mamamayan. Mula nang maging kasapi ng Kapatirang Plebeians at paglao’y ng League of Filipino Students sa Ateneo noong 1989, naging aktibo siya sa pagtataguyod sa kapakanan ng mga kabataan at estudyante, at tuluy-tuloy niyang hinubog ang sarili bilang tagapaglingkod ng mamamayan. Naging organisador siya ng mga magsasaka noong 1992, nagsulong ng rebolusyonaryong gawain sa mga sentrong bayan ng Camarines Norte noong 1995, at gayundin ng mga Bikolano sa Kamaynilaan noong ikalawang hati ng taon ding iyon.

Itinalaga siyang kumilos sa sonang gerilya bilang kagawad ng Panrehiyong Kawanihan sa Instruksyon noong 1998, at simula noong 2003, nagsilbi siyang boses ng mga inaapi at mahihirap na mamamayang Bikolano bilang si Ka Greg Bañares. Kagawad siya ng Panrehiyong Komite ng Partido sa Bikol.

Saan man mapunta, laman sa tuwina ng damdamin at pagkilos ni Ka Ems ang pagpapataas ng diwang rebolusyonaryo ng masa at mga kasama nang sa gayon ay maarmasan sila ng wastong pananaw, paninindigan, at pamamaraan upang isulong ang kanilang mga demokratikong karapatan at mithiin. Sa mahigpit na pagdadala at pagpapalaganap ni Ka Ems ng rebolusyonaryong pananaw at paninindigan, buo ang tiwala ng mga kasama at mamamayan na magtatagumpay ang rebolusyon.

Si Ka Miloy (Pehing Hipa) ay taga barangay Butag, Bulan. Ilang panahon lang matapos maging kasapi ng organisasyon ng kabataan sa kanilang baryo, nagdesisyon siya na sumapi na sa New People’s Army dahil batid niyang ang hukbong bayan ang armas ng katulad niyang naghihirap na mamamayan laban sa mapang-aping estado ng mga malalaking haciendero at burgesya kumprador.

Sa mahigit labinlimang taong paglilingkod ni Ka miloy sa mamamayan, lubos niyang napahigpit ang pakikiisa sa masa at mga mandirigma ng hukbong bayan. Naging mahalagang salik ito upang siya’y umunlad bilang isa sa mahuhusay na pulang kumander ng Celso Minguez Command at maging kagawad ng Pamprubinsyang Komite ng Partido sa Sorsogon.

Bukambibig ng mga pulang mandirigma ang pagiging mahusay na kumander ni Ka Miloy. Tiwala ang mga kasama sa kanyang pamumuno dahil hindi siya nagigitla ng mga biglaang balita ng operasyon ng kaaway. Matalas niyang nasusuri ang sitwasyong militar sa prubinsya na nagdulot ng mahuhusay na pagharap sa kaaway.

Naging magaan ang loob ng mga kasama kay Ka Miloy dahil sapol niya ang sentimiyento ng mga mandirigmang kapwa niya magsasaka. Sa gayon ay sa wastong pamamaraan niya naipapaabot ang mga puna. Mahusay sa pakikitungo sa masa, malumanay sa pagkukuwento, ganito ang mga alaala kay Ka Miloy. Wala din siyang pinipili na kasamang pakikitunguhan. Lagi siyang may panahon sa pakikipag-sayahan sa mga kasama, ngunit pagdating sa usaping militar, mulat niyang pinanghahawakan ang mahigpit na disiplina.

Minsan nang nadakip nang kaaway si Ka Miloy, pero dahil batid niya ang kawastuhan ng pagrerebolusyon, nagpatuloy siya sa pagkilos matapos lumaya.

Bilang bahagi ng kanyang tungkulin bilang kagawad ng komiteng prubinsya, ay nagsilbi rin si Ka Miloy bilang pangalawang kalihim ng komite ng isang larangang gerilya sa Sorsogon. Siya rin ang tumatayong kumander ng yunit gerilya ng nasabing larangan hanggang sa kanyang pagkamartir. Namatay si Ka Miloy na mahigpit ang paghawak sa kanyang baril, patunay ng pagkapit niya sa armadong pakikibaka.

Larawan ng isang tunay na komunista si Christine “Ka Nel” Puche. Sa kabila ng malalaking kahirapan sa pagrerebolusyon ay hindi siya kinakitaan ni minsan ng pag-aatubili. Hindi hadlang ang kanyang malabong paningin upang suungin ang mga bundok ng kanayunan. Bagamat kagagaling pa lang sa isang mayor na operasyong medikal at pinayuhang ipahinga ang kanyang sugat, pinili niyang ipagpatuloy ang paggampanan sa mahahalagang gawain sa hanay ng mga magsasaka sa kanayunan.

Mula nang maorganisa noong 1993 bilang estudyante ng Journalism sa UP College of Mass Communications, buong panahon ni Ka Nel ay iniukol na niya sa pagrerebolusyon. Walang kapaguran si Ka Nel sa paggampan sa anumang gawain. Maaalala siya bilang kasama na laging mayroong pinagkakaabalahang gawain. Kahit nang mag-aaral pa lamang sa Bicol University-College of Education Laboratory High School, taglay na ni Ka Nel ang wastong aktitud sa pagharap sa mga gawain. Napaunlad niya pa ang gayong katangian sa pamumuno sa kolektibong kanyang kinapalooban sa Partido.

Matalas, matalino, at laging inuuna ang kapakanan ng mahihirap at inaapi. Hinahangaan si Ka Nel sa mahusay niyang pagbalanse sa mga hamon ng pagiging rebolusyonaryong ina, pagiging asawa, at higit sa lahat, bilang tagapaglingkod ng mamamayan.

Itinalaga si Ka Nel noong 1998 bilang kagawad ng Istap sa Instruksyon sa Albay. Inilipat siya sa Panrehiyong Istap sa Propaganda noong 2001 kung saan pinamunuan niya ang higit pang pagpapalapit ng rebolusyonaryong linya sa masa at maging sa mga panggitnang pwersa. Taong 2006, nadestino siya sa Sorsogon upang doon ipagpatuloy ang gawain sa hanay ng masa. Tubong Legazpi City si Ka Nel.

Propesor ng Computer Science sa Ateneo de Naga University noong 1995 si Ted Palacio, Ka Gary para sa mga kasama. Sa Ateneo din siya nagtapos ng BS Computer Science. Sa kabila ng mga paanyaya ng malalaking opisinang tiyak na magbibigay sa kaniya ng maalwang buhay, pinangibabaw ni Ka Gary ang mas matimbang na pangangailangang imulat ang malawak na mamamayan upang alpasan ang matinding kahirapan at pang-aapi sa pamamagitan ng armadong rebolusyon. Isinakripisyo niya ang mataas na suweldo bilang propesor at nagsimulang kumilos bilang organisador ng mga kapwa guro at mga estudyante. Naging aktibo siya mula noong 1996 sa paglaban sa iba’t ibang isyung nagpapahirap sa mamamayan, mula sa pagtaas ng matrikula, hanggang sa pagtaas ng presyo ng langis. Hindi naglaon, noong 1998, itinalaga siya ng Partido bilang organisador ng mga manggagawa. Nang sumunod na taon, nagpasya si Ka Gary na lubusin ang kaniyang paglilingkod sa paglahok sa armadong rebolusyon sa kanayunan.

Makabuluhan ang naiambag ni Ka Gary sa pag-agapay sa mga kasamang nagsisimula pa lamang magkabisa ng kompyuter. Napakalaking pakinabang din para sa rebolusyonaryong kilusan ang ibinahagi ni Ka Gary na kahusayan niya sa computer programming. Gayundin, simple ngunit matalas niyang inilalahad sa mga kasama at masa ang rebolusyonaryong linya ng Partido sa kanyang pagbibigay ng edukasyon. Tapat sa kanyang sinumpaang tungkulin sa Partido Komunista na paglingkuran ang uring pinagsasamantalahan at inaapi, nagpatuloy at nanatili siya sa rebolusyonaryong pagkilos kaagad matapos lumaya mula sa pagkakabihag ng kaaway.

Ang tahimik na si Ka Gary, na henyo kung ituring ng mga kasama, ay isa ring makata. Ipinagmamalaki rin siya ng mga kasama bilang isa sa pinakamahusay na manlalaro ng chess sa buong rehiyon.

Sina Ka Rey (David Llunar), Ka Nene (Romero Añonuevo), at Ka Jay (William Villanueva Jr.) ay pawang mahuhusay na pulang kumander ng Celso Minguez Command na nagmula sa hanay ng uring magsasaka. Natatanging kakanyahan nila ang pagiging mapagkumbaba at malumanay ngunit matapang sa harap ng labanan. Di iilang pagkakataon nang mahusay na napamunuan nina Ka Rey at Ka Nene ang kani-kanilang mga iskwad sa mga inilunsad na taktikal na opensiba ng CMC, gayundin sa mga depensibang labanan. Si Ka Jay naman ay kilala ng mga kasama sa Camarines Sur bilang kumander na laging nangunguna sa mga operasyong isnayp at haras laban sa mga pwersa ng kaaway sa Rinconada. Ilang operasyong isparo din ang kanyang matagumpay na naisakatuparan.

Iniluwal si Ka Rey ng organisasyon ng mga magsasaka sa Gabao, Irosin, hanggang sa maging kasapi siya ng Sangay ng Partido sa kanilang baryo. Sina Ka Nene at Ka Jay naman ay masisigasig na mga kasapi ng organisasyon ng kabataan sa kani-kanilang mga baryo. Taga-Gumapia, Irosin si Ka Nene, at tubong Macad, Pasacao, Camarines Sur naman si Ka Jay. Katulad ng marami pang kabataang magsasaka na nakagisnan na ang kahirapan, nagpasya silang sumapi sa New People’s Army upang dito epektibong mapakilos ang mga kapwa magsasaka sa paglutas sa ugat ng kahirapan.

Si Ailyn Calma (Ka Kevin), tubong Padre Diaz, Bulan, Sorsogon, ay sumapi sa hukbong bayan noong 2009. Taon iyon ng tuwirang panghihimasok ng mga sundalong Amerikano sa Bikol, partikular sa Sorsogon. Sa ganitong kalagayan namulat si Ka Kevin sa karahasan at panlilinlang na dulot ng Imperyalismong US, kaya’t naging mas malalim ang pagsapol niya sa kawastuhan ng paglaban sa pandarambong ng mga dayuhan at ng kanilang mga lokal na tagapagtaguyod. Mula nang mag-fulltime sa hukbo, napaunlad ni Ka Kevin ang sarili bilang organisador ng mga kabataan at mga grupong pangkultura, bilang tagapagbigay ng edukasyon sa hanay ng mga maralitang magsasaka, at bilang masinop na supply officer ng hukbong bayan.

Sina Ka Kevin at Ka Jay ay mga miyembro ng Iglesia Ni Cristo. Ngunit ang kanilang paniniwala ay hindi naging hadlang upang lumahok sa armadong pakikibaka. Bagkus, nilubos nila ang pagiging mabubuting anak ng bayan upang isabuhay ang tunay na paglilingkod sa mamamayan.

Makabuluhang papel ang ginampanan ni Ka Kevin nitong huling mga taon sa higit pang pagpapatatag ng organisadong lakas ng mga magsasaka sa kanayunan. Tuluy-tuloy na iniambag ni Ka Kevin ang lahat ng kanyang kakayahan sa magkakasunod na pagbubuo ng mga Ganap na Samahang Masa ng mga magsasaka, kababaihan, at kabataan sa mga baryong kanyang kinilusan. Hindi malilimot ng mga taumbaryo ang kasamang nagtipon sa kanila upang organisahin ang mga sarili, armasan ng mga rebolusyonaryong pag-aaral, at buuin ang kanilang sariling lakas sa pag-aabante ng interes ng kanilang uri.

Muling pinararangalan ng rebolusyonaryong kilusan at ng mamamayan ang walong martir ng rebolusyon. Nilubos nila ang kanilang panahon upang magpaunlad ng kakayahan ng masa at mga kasama. Sa kani-kanilang partikular na mga gawain bilang mga komunista, pinangunahan nila ang mga rebolusyonaryong pwersa upang hakbang-hakbang na ikonsolida ang hanay ng api at pinagsasamantalahan, mag-armas ng prinsipyo at baril, at unti-unting pahinain ang bulok na sistemang labis na nagpapahirap sa mamamayan. Sa gayon ay naipundar ng ating mga martir, sa bawat pakikipag-ugnayan nila sa mamamayan at mga kasama, ang mga binhi na magtitiyak ng pagpapatuloy at pagpapaigting ng pagrerebolusyon.

Ang sumusulong na paghihimagsik ng mamamayan ang siyang tinatangkang lutasin ng AFP sa pamamagitan ng tuwirang pasismo. Para sa mga armadong pwersa ng estado, walang puwang ang makatarungang pagtuligsa at paglaban, kung kaya’t hindi rin pinag-iba ng sumalakay na 31st IB ang mga armado sa di-armadong mga kasama. Walang pagkilala sa mga batas ng digma ang 31st IB nang pagbabarilin nila ang walang kakayahang manlaban na sina Ka Greg, Ka Nel, at Ka Gary. Gayundin, bawat nalugmok na kasama ay binaril pa sa ulo ng mga pasista.

Ang ating mga dakilang martir ng rebolusyon ay pamamarisan ng laksang mga magsasaka, propesyunal, kabataan, at kababaihan upang pagsilbihing inspirasyon ang husay at talinong inialay nila, gayundin ang kanilang tapang at katatagan sa harap ng bangis ng kaaway, upang iabante ang digmang bayan hanggang makamit ang tagumpay ng sambayanan.

 

     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
           
     
     
     
           

 


ANG PAGMAMAHAL AYON KINA KA GREG AT KA NEL
Posted on July 8, 2013 by ndfbicol

 

PINAKAMATAAS NA PAGDAKILA ang iginagawad ng Partido Komunista ng Pilipinas, Bagong Hukbong Bayan, at National Democratic Front sa rehiyong Bikol para sa mag-asawang martir ng rebolusyon na sina Ka Greg Bañares at Ka Nel.

Sagisag ng rebolusyonaryong pag-iibigan ang naging relasyon ng dalawang kasama. Itinugma nila ang kanilang pagmamahalan sa mga tungkulin sa rebolusyon. Karugtong ng kanilang pagmamahal sa isa’t isa bilang mag-asawa, ay ang pagtuon ng gayong pagkakabigkis upang mapaghusay ang kanilang pagsasakatuparan ng mga gawaing iniatang ng Partido. Gayundin naman, ang pagpapauna ng bawat isa sa paglilingkod sa mamamayan ang higit ding nagpatibay sa pagtatangi nila sa isa’t isa.

Naging magkasintahan sina Ka Greg at Ka Nel noong 1996 nang organisador pa ng mga Bikolano sa Kamaynilaan si Ka Greg, habang si Ka Nel naman ay aktibo sa pag-oorganisa laban sa maka-imperyalistang GATT-WTO. Nabuo ang kanilang paghanga sa isa’t isa pangunahin dahil sa taglay ng mga kasama ang pagkatig sa mamamayan. Nangingibabaw na batayan din ang mga personal nilang pagkakasundo at ispesyal na turingan. Ikinasal sila noong 1999 sa sonang gerilya sa Albay at nakatakda sanang ipagdiwang ang ika-14 taon ng kanilang kasal sa Partido Komunista nitong Hulyo 7. Ilang panahon din silang magkahiwalay ng gawain, at nagkalapit lamang noong 2001, nang nasa Panrehiyong Kawanihan sa Instruksyon si Ka Greg, at pinamumunuan naman ni Ka Nel ang Istap sa Propaganda ng rehiyon.

Magkatambal sa lahat ng usapin at laging okupado sa mga rebolusyonaryong tungkulin sina Ka Greg at Ka Nel. Magkatuwang sila sa gawaing propaganda, magkaagapay sa mga personal na hamon, at nagsusuportahan sa paglutas ng mga problema. Kung mas mapangahas si Ka Greg sa mga ideya sa trabaho, sinusuhayan naman ito ni Ka Nel sa kanyang pagiging mapanlikha at mapamaraan sa implementasyon. Habang epektibong gumagampan si Ka Greg ng kanyang gawain bilang tagapagsalita ng NDF-Bicol, higit naman itong napatitingkad ni Ka Nel dahil sa kanyang mayamang ideya sa pagpapalaganap sa mas midya ng rebolusyonaryong paninindigan. Ang prestihiyong tinatamasa ngayon ng rebolusyonaryong kilusan sa Bicol ay resulta sa isang bandang di- masukat na dedikasyon at masinop na pagtutulungan nina Ka Greg at Ka Nel upang higit pang ilapit ang rebolusyon sa mamamayang Bikolano.

 


Sa kabila ng patung-patong na mga gawain, hindi kinakaligtaan nina Ka Greg at Ka Nel ang pagpapaunlad din ng kanilang relasyon bilang mag-asawa. Sa mga panahong magkalayo sila sa isa’t isa, tinitiyak nila ang tuluy-tuloy na komunikasyon. Nang minsang mabalitaang nakubkob ang platun nina Ka Nel sa Albay at ilang araw nang wala ng kumpirmasyon sa kanyang kalagayan dahil madalang pa ang paggamit ng cellphone, lahat ng paraan ay ginawa ni Ka Greg upang matiyak ang kaligtasan ng asawa. Nag-organisa siya ng mga aktibistang masa sa baryong kinikilusan upang tumawid ng ilang prubinsya at umugnay kay Ka Nel.

Hindi lamang sa pagpapahayag ng pagtangi magkatugon ang kanilang rebolusyonaryong relasyon. Lagi nilang pinapagtibay ang loob ng bawat isa sa mga panahon ng kani-kaniyang kahirapan nang sa gayon ay makapagpatuloy sa mga gawain. Malaking hamon sa kanila ang pagkalinga sa kanilang mga anak nakailangang paglaanan ng ispesyal na pag-aalaga. Sa kabila ng matinding banta sa seguridad laluna kay Ka Greg, ginagawan nila ng paraan na makapaglaan ng panahon upang makapiling ang mga anak. Nagtutulungan ang mag-asawa sa pagbabalak upang matiyak ang pangangalaga sa mga bata.

Mangyari pa, dahil tunay na masinop at sistematiko sina Ka Greg at KaNel, mahusay nilang napagsasabay ang mabibigat na responsibilidad. Hindi kailan man nagsalungat ang paggampan nila ng responsibilidad sa Partido at sa pamilya. Natiyak ang pangangalaga sa kanilang mga anak sa kabila ng pagkilos nila bilang buong-panahong mga rebolusyonaryo sa kanayunan. Gayundin, hindi kailan man sila pinanghinaan ng loob sa gawain dahil sa ispesyal na pangangailangan ng kanilang mga anak.

Huwarang mag-asawa, gayundi’y huwarang mga lider ng rebolusyon. Higit pa sa pagmamahal nila sa isa’t isa ay ang nangungunang pagmamahal nila sa aping mamamayan. Ito ang iniwang pamana nina Ka Greg at Ka Nel. Ang pagtunghay sa kanilang buhay at pakikibaka ay habilin ng pagpapatuloy ng mga rebolusyonaryong gawain mula sa kanilang kinalugmukan.

Marapat lamang kung gayon na saidin na ang pagluksa ng mga nagmamahal na kapamilya, kaibigan at kasama nina Ka Greg at Ka Nel. Marapat lamang na ikuyom na ang mga kamao at higit pang patalasin ang mga diwa. Dahil kaparis ng mahuhusay na mga kadreng nag-alay ng kanilang buong panahon, marapat lamang naituon na ang pagdalamhati tungo sa mas pina-alab na paglilingkod sa sambayanan.

National Democratic Front-Bicol
Hulyo 8, 2013

From:
http://ndfbicol.wordpress.com/2013/07/08/ang-pagmamahal-ayon-kina-ka-greg-at-ka-nel/

 

           
           


 
==          
     
     
           

 

Hindi Magagapi ang Diwang Rebolusyonaryo ng Mamamayan ng Sorsogon!
July 06, 2013
Samuel Guerrero
Spokesperson
NPA Sorsogon Provincial Operations Command (Celso Minguez Command)
 

Pinabubulaanan ng Celso Minguez Command-Bagong Hukbong Bayan-Sorsogon ang kasinungalingan ni Col. Joselito Caquilala ng 903rd Infantry Brigade Philippine Army na ang naganap umanong labanan sa pagitan ng mga tropa ng AFP at mga pulang mandirigma nitong Hulyo 6 sa Brgy Macawayan, Irosin ay aksyong paghihiganti ng NPA dahil sa pagkakamartir ni Ka Greg Bañares at ng pitong iba pang kasama sa Brgy Calmayon, Juban noong Hulyo 4.

Ang nangyaring labanan pasado alas-6 ng umaga ng Hulyo 6, 2013 sa Sitio Madagusong, Brgy. Macawayan, Irosin ay isang mahusay na halimbawa ng aktibong depensa ng mga pulang mandirigma ng Celso Minguez Command. Tinangkang kubkubin ng mga sundalo ng 31st Infantry Battalion ang isang platun ng CMC na nakikipamuhay sa hanay ng mga magsasaka sa bayan ng Irosin. Mahusay na nakapagtanggol ang mga pulang mandirigma at malubhang nakapinsala sa mga umaatakeng sundalo. Kinumpirma mismo ng mga taumbaryo na namatay ang isang Sgt. Canuel ng 31st IB at pitong (7) iba pang sundalo nang sila ay pasabugan ng command-detonated na explosibo at paputukan ng mga kasama. Mayroong iba pang sugatan sa tropa ng mga sundalo. Inilihim ni Col. Caquilala ang bilang ng kanilang mga casualty upang pagtakpan ang kanilang kabiguan.

Isang pulang mandirigma ang magiting na nagbuwis ng kanyang buhay sa naturang labanan. Pinakamataas na pagpupugay ang iginagawad ng Celso Minguez Command kay Ka Gerald (Pinky Boticario), isang kababaihang magsasaka mula sa parehong barangay. Matatag niyang hinarap ang umaatakeng mga sundalong bulag na sumusunod sa utos ng mga uring mapang-api at mapagsamantala na salubungin ng karahasan ang mamamayang naghahangad ng tunay na kalayaan at demokrasya.

Alas-4:30 naman ng hapon, pinasabugan ng command-detonated explosive ng isang tim ng mga pulang mandirigma ang sasakyan ng 508th PNP Public Safety Management Battalion na karagdagang pwersang aatake sa hukbong bayan. Isinagawa ang operasyong demolisyon sa kahabaan ng Maharlika Hi-way sa Brgy Ponong, Casiguran. Marami ang sugatan sa tropa ng kaaway. Samantala, ligtas na naka-atras ang mga kasama.

Inilalantad ni Col. Caquilala ang sarili na walang-alam sa mga prinsipyo ng pakikidigma. Kailangang mabatid ng nasabing upisyal militar na bahagi ng estratehiya at taktika ng New People’s Army ang paglulunsad ng mga kakayaning taktikal na opensiba upang hakbang-hakbang na pahinain ang kaaway, habang unti-unti ring nag-iipon ng lakas ang hukbong bayan sa suporta ng mamamayan. Maliban pa sa pagpapahalaga ng New People’s Army sa dakilang ambag ng mga lider at kumander ng rebolusyonaryong kilusan, nananatiling pangunahing motibasyon ng mga kasama sa pagrerebolusyon ang buong-pusong paglilingkod sa mahihirap at inaapi nating kababayan.

Hindi maunawaan ng mga pinuno ng AFP na ang pag-igting ng digmang bayan sa prubinsya ng Sorsogon ay nagpapatunay lamang ng ibayong paglala ng krisis. Ito ang nagtutulak sa dumaraming mamamayang Sorsoganon na buong loob na iabante ang kanilang armadong paglaban na siyang tanging kalutasan sa malubhang krisis at kawalang-katarungang kinalulugmukan ng lipunan.

 

     
     
     
           
     
     
     
     
TED PALACIO (KA GARY)
MASS and FUNERAL MARCH
     

 

Pahayag ng Celso Minguez Command Hinggil sa Nangyaring Labanan sa Brgy. Calomayon, Juban, Sorsogon noong Hulyo 4, 2013, at ang Matinding Paglabag ng 31st Infantry Battalion sa mga Batas ng Digma

Mariing kinukundena ng Celso Minguez Command ang di-makataong pagpaslang ng 31st Infantry Battalion sa pamumuno ni Col. Virginson Aquino sa walong (8) kasama sa Brgy. Calomayon, Juban, Sorsogon nitong Hulyo 4, 2013. Isinagawa ng mga berdugo ng 31st IB ang masaker sa mga kasama bandang 5:20 ng umaga. Namartir sina Ka Greg Bañares, tagapagsalita ng NDF-Bicol (Frankie Joe Soriano), Ka Miloy (Pehing Hipa), Ka Nel (Christine Puche), Ka Gary (Ted Palacio), Ka Rey (David Llunar), Ka Nene (Romero Añonuevo), Ka Jay (William Villanueva, Jr), at Ka Kevin (Ailyn Calma).

Ayon sa pagsisiyasat ng Celso Minguez Command at gayundin sa ibinigay na ulat ng mga taumbaryo, tatlo sa walong kasamang namartir ang nakalayo na sa bahay na pinaglabanan at walang dalang mga armas. Sa kabila nito, walang habas pa ring pinagbabaril ng mga sundalo sina Ka Greg, Ka Nel, at Ka Gary. Hindi pa nakuntento ang mga pasista, lahat ng nalugmok na kasama ay binaril sa mukha – malinaw na paglabag sa internasyunal na mga batas ng digma na nagtitiyak sa kaligtasan ng mga di-armado at mga wala nang kakayahang lumaban. Haharapin ni Col. Aquino at ng kanyang mga tauhan ang patung-patong na kaso ng paglabag sa Comprehensive Agreement on the Respect for Human Rights and International Humanitarian Law.

Ito ang tunay ng mukha ng Oplan Bayanihan. Sa likod ng mga pakitang-taong pagpapalamuti, kahayupan ang siyang iniuumang ng estado sa mamamayang lumalaban sa kawalan ng tunay na kalayaan at demokrasya. Walang natatanging paraan para sa mamamayan kundi ang magpursigi sa kanilang pagrerebolusyon upang wakasan ang isang sistemang nagkakait sa kanilang karapatan at kabuhayan, at pumapatay sa sinumang naghihimagsik.

Dapat ding ilantad ang pagnanakaw ng mga upisyal at sundalo ng 31st IB sa mga rekurso ng mamamayan. Hindi iniulat ng 31st IB ang kanilang ibinulsang 300 Libong pisong pera na nasa pangangalaga ng mga kasamang namartir. Itinago din nila ang apat (4) na laptop computer, gayundin ang mga cellphone na ginagamit ng mga kasama sa paggampan nila ng mga rebolusyonaryong gawain.
Pinakamataas na parangal ang iniaalay ng Celso Minguez Command, kaisa ang buong mamamayan ng Sorsogon, sa walong kasamang nagbuwis ng kanilang buhay sa daloy ng kanilang paglilingkod sa mamamayang inaapi at pinagsasamantalahan. Inspirasyon sila sa iba’t ibang uri at sektor ng lipunan na humawak ng armas at maglingkod sa mamamayan sa kanilang pagkamit ng isang lipunang tunay na malaya, makatarungan, at maunlad.

Ka Samuel Guerrero
Tagapagsalita
Celso Minguez Command
-----------------------------------------------------------------------------------------------
Eight soldiers killed in Sorsogon in NPA active defense
July 08, 2013
 

At least eight soldiers belonging to the 31st Infantry Battalion were killed when a platoon of the Celso Minguez Command succeeded in carrying-out active defense maneuvers in Sitio Madagusong, Brgy. Macawayan, Irosin, Sorsogon in the early morning hours last July 6, 2013.

The Red fighters successfully countered the attempt of the fascist troops of the 31st IB to encircle and overpower them. They were able to inflict heavy casualties against the AFP. A Sgt. Canuel of the 31st IB and seven other soldiers were killed in action when the NPA detonated explosives and fired upon the attacking soldiers. The spokesperson of the 903rd Infantry Brigade, Col. Joselito Caquilala, concealed the actual number of soldiers who were killed in the encounter.

An NPA Red figher, Pinky Boticario (Ka Gerald), from the same barrio, was martyred in the course of the firefight. The NPA-CMC pays its highest tribute to its fallen Red fighter.

Later that afternoon, a team of NPA Red fighters detonated explosives against the vehicle of the 508th PNP Public Safety Management Battalion. The PNP-PSMB is a combat unit of the PNP being used in counter-guerrilla operations under Oplan Bayanihan. The demolition operation was carried out along the Maharlica Hi-Way in Barangay Ponong, Casiguran. Several policemen were wounded in the attack. The NPA team was able to safely retreat from the area.
 

     
     
     
           
     
     
     


Fr. Rex Alarkon celebrates the tribute mass for Frankie Joe Soriano and Ted Palacio Monday morning, July 8,  at the chapel of the Ateneo de Naga University

     

 

Italian resistance organization joins condemnation of Juban massacre
July 08, 2013
Logo.cpp Communist Party of the Philippines
EN PI PDF
Geneva Conventions, international humanitarian law, human rights violations, Comprehensive Agreement on the Respect for Human Rights and International Humanitarian Law, Solidarity, Juban Massacre Resize text: A+ A- Reset
Information Bureau
Communist Party of the Philippines

Press Release
July 08, 2013

An Italian resistance organization expressed condemnation of the brutal murder carried out by the fascist soldiers of the AFP against NPA Red fighters last July 4.

In a message dated July 6, The Party of the Committees to Support of Resistance – for Communism, which is based in Florence, Italy, expressed support for the appeal for an independent investigation into the Juban massacre be carried out by human rights groups and international agencies.

The message of the P-CARC of Italy read as follows:

The Party of the Committees to Support of Resistance – for Communism declares its strong solidarity to the Communist Party of the Philippines for the savage murder of the Red Fighters Ka Greg, Ka Nel and Ka Gary by the troops of the armed forces of the Philippines. We share CPP demand that the troops and officers involved in the massacre be made to answer for violations of the Comprehensive Agreement on Respect for Human Rights and International Humanitarian Law (CARHRIHL) and pertinent protocols of the Geneva Conventions. We share CPP appeal to human rights groups, church groups, independent lawyers’ groups and pertinent agencies of the United Nations to undertake their own investigation into this massacre.

This fascist massacre shows to the Filipino people and to the popular masses worldwide that the regimes subjugated to the imperialist powers, so as the Filipino regime is, are no able to give any solution to the needs and the aspiration of the popular masses of the country they pretend to rule but misery, fascism and war. So the imperialist bourgeoisie is trying to do in the imperialist countries and in Italy, too, denying to the popular masses the right to work and to live, trying to impose us step by step and more and more quickly to go back to the reactionary regimes we endure in the past century. Also in the imperialist countries the war the imperialist bourgeoise is waging against the popular masses is becoming more and more open. The general crisis on one side is worsening every day the conditions of the popular masses, on the other is driving the working class and the new communist movement to advance in building the revolution.

The Italian communist movement needs and wants to fulfill its duty, that is to build the revolution and to make Italy a new socialist country. This is the first and best way to support the revolution in the Philippines and everywhere. This is what we are doing, and we trust our work shall be successful, as we are experiencing applying Maoism, the most advanced stage of Communist thinking.

A new world is rising, comrades, and the popular masses and the communist movement worldwide are building it. The fighters killed by the enemy are living in the work we are carrying out.

Long live the martyrs!
Long live the struggle of the Communist Party of the Philippines!
Solidarity to the Filipino popular masses in the Philippines, in Italy and all over the world!
Long live Maoism!
Long live the International Communist Movement!

PARTY OF THE COMMITTEES TO SUPPORT COMMUNISM (P-CARC)
Via Tanaro 7, Milano
Tel. 0039 02 26306454
Mail resistenza@carc.it
Site www.carc.it
International Department
Mail carc.int.dept@alice.it

Florence, Italy, 6th June 2013

 

     
     
     
           
     
     
     

 

3 DEAD REBELS:
ATENEO DE NAGA, UP DILIMAN ALUMNI
By Joey Natividad
Special Correspondent

CITY OF NAGA, Bicol Region, 8July2013 (BicolToday.com) – While members of the Bicol underground movement mourned over the loss of NDF-Bicol spokesman Greg Bañares and seven (7) others who were killed in an Army attack in the hinterlands of Sorsogon Province last July 4, people in this city are not aware that two (2) of them took their education at the Jesuit-run Ateneo de Naga University, Naga City, the Bicol Region’s premier education institution.

According to NDF-Bicol sources, Bañares (Soriano) was a Philosophy student of Ateneo de Naga, while Ted Palacio (Ka Gary) was a graduate and former professor of Computer Science in the same university.

Another Sorsogon casualty, Christine Puche (Ka Nel) was a graduate of Journalism at the University of the Philippines (UP), Diliman, Quezon City.

Soriano (Ka Greg), while in Ateneo, had been involved in activism and member of League of Filipino Students in 1989, and peasant sector organizing in 1992, before becoming a staffer of the information bureau of the regional branch of the Communist Party of the Philippines (CPP). In 2003, Soriano assumed the post as NDF-Bicol spokesman, using the nom de guerre Greg Bañares.

The other 5 casualties were veteran fighters and unit commanders under Sorsogon’s Celso Minguez Command of the New People’s Army (NPA). They were Pehing Hipa (Ka Miloy), member of Sorsogon CPP branch; David Llunar (Ka Rey); Romero Anonuevo (Ka Nene), William Villanueva Jr. ( Ka Jay); ). Ailyn Calma (Ka Kevin) was a NPA guerilla from Padre Diaz, Bulan, Sorsogon.

Meanwhile, Bicol rebels, in a statement, saluted their slain comrades as “martyrs” in their fight for national liberation, social justice, and genuine sovereignty. Their statements are posted at their blogs:NDFP-Bicol www.ndfpbicol.blogspot.com. [BicolToday.com]

- See more at: http://bicoltoday.com/2013/07/08/3-dead-rebels-ateneo-de-naga-up-diliman-alumni/#sthash.ROfBn8KB.dpuf

 

     
           
     
     
     

 

TED PALACIO: MANUNULAT, AKTIBISTA, ATENISTA
(translation of a blog in Bikol written in 2008 by a fellow staff writer in their Ateneo school paper)

Una kong nakita si Ted sa loob ng opisina ng PILLARS. Nagsubmit ako noon ng aking sinulat dahil nagaplay akong maging staff ng HARIGI. Nakaharap siya sa computer at busy sa pagsolve kan sariling niyang gawa na Rubic’s cube program. Matipid ang ngiti niya noon, at napansin ko agad ang kanyang mannerism noon na pagpalingpaling ng kanyang ulo, yun bang parang pinapalagatok niya ang kanyang leeg. Two-syllable lang ang kanyang ngakngak (sinabi), yan ang klase na ngiti na pinapakita niya sa mga bagong kakilala.

Natatandaan pa ninyo ang lumang Xavier Hall? Ang conference hall noon ang tinatambayan naming dalawa, kasama ang iba pang taga-HARIGI. HARIGI noon ang pinakamaingay ng opisina sa Xaviel Hall.

Naging malaki ang papel ang buhay ni Ted sa buhay ko. Hanggang ngayon malaki pa rin ang impact niya nang malaman ko ang pinakahuling balita.

ARRESTED

Habang nagbabrowse ako sa site ng Inquirer para maghanap ng pinakabagong balita, nagkainteres ako sa balita ni Delfin Mallari tungkol sa nadakip na NPA sa CamSur. Nanglaki ang mga mata ko nang mabasa ko sa bandang ibaba ng news item na may naaresto sa Sorsogon 2 days na ang nakaraan na pinangalanang Ted Palacio.

Images agad ang hinanap ko sa net para malaman ko agad kung siya nga ang nahuli at naaresto. Pero walang images. Sa patuloy kong pagsearch nakita ko ang blog ni Homar Murillo. Doon ko nabasa ang mga reaction ng mga kabatch niya, at mga kakilala ko. Doon na ako naniwala na si Ted Palacio nga ito.

ASSOCIATE EDITOR/COMSCI STUDENT

Associate editor siya nang pumasok ako sa staff ng HARIGI. Pero dahil busy siya sa paggawa ng program niya noon, nakajamming ko lang siya noon nang magsimula na kaming gumawa ng press work. Una ko siyang nakasamang kumain sa Naga Restaurant kasama ang buong staff ng HARIGI. Chop suey/rice ang pambansang pagkain ng HARIGI.

Ang sumunod, inuman naman. Gilbey’s ang pambansang alak ng staff. At ang regular place para sa inuman ang tinitirhan ng isang kasama naming sa staff.

Associate siya noon nang magstart kami na i-revive ang College Editors Guild of the Philippines sa Naga, and ultimately sa entire Sam Sur. Tuloy tuloy ang pagsuporta niya sa amin habang nasa tapat ng computer ng HARIGI at nagsosolve niya ng Rubic’s cube. Kung tumagal pa siya bilang estudyante baka nagging Editor In Chief siya ng HARIGI. (Kaso nagraduate na).

Nagsimula siyang magribok (magingay) nang makasama sa National Congress ng CEGP. Doon untiunting nagiba ang tono ng kanyang mga tula at pagtingin sa takbo ng lipunan. Doon ko rin untiunting nadinig ang malakas niya ngarakngak (boisterous laughter). Doon ko unang narinig ang malalim niyang obserbasyon sa mga nangyayari sa palibot.

BARKADA

Ngunit kung ano man ang kinaseryoso niya bilang isang aktibista, kabaliktaran naman ang pinakita niya bilang isang kasama sa barkada.

Magaling mag-gitara si Ted. Kaya nga hindi siya nawawala sa inuman naming noon. At siempre, kahit walang gitara, hindi kumpleto ang jamming kung wala siya, marunong din siyag magkuwento ng iilang kahambugan kung medyo lasing na.

“Pare ko” ang isa sa paborito naming kanta na tinutugtog ni Ted kapag nagkakaiponipon. Hanngang ngayon, misteryo pa sa akin ang dahilan kung bakit paborito niya itong tugtugin noon. Hindi ko alam kung may nagustuhan siyang babae noon, o baka trip niya lang ang takbo ng kanta.

Mas nagging mahusay siyang mag-gitara nang matutuhan niya ang mga progrebisong kanta. Isa siya sa mga trip kong maggitara ng “Kanlungan at Tatsulok.”

Good lister pa ito. Kung may kinikimkim kang mabigat sa loob at gusto mong magsalita, pwede mong sabihin lahat sa kanya na hindi ka makakarining ng mahabang sagot mula sa kanya.

Maingay man siya. Ah, pag nagpipressowrk kami noon sa Xavier Hall overnight, dinig ang boses niya hanggang sa main gate ng Ateneo.

Pero kahit nga nagsimula na siyang maging inactive sa paglaro ng chess sa bawat kompetisyon sa Naga, patuloy pa rin siyang nagpapakadalubhasa sa kanyang abilidad sa chess. Naglalaro siya ng chess ng solo. Sa bawat pause niya sa pagkaliko ng computer, isang move ang binubutasan niya sa chessboard.

AKTIBISTA

Iba sa unang naisulat ni Homar (salamat sa post niya about Ted), ang aming literary editor noon, nagging aktibo noon si Ted sa mga rally noon na isa na siya sa mga aktibong miembro ng PILLARS at CEGP.

Oil Price Rollback, APEC, VFA, anti-Tuition Fee campaign at mga transport strike. Naging aktibong participant ng mga rallying yan si Ted. Hanggang maging propesor sa Ateneo, at nirerepresent na niya ang grupo ng mga titser, tuloytuloy pa rin ang pagsama niya sa mga mobilisasyon.

Natatandaan ko pa hanggang ngayon ang image niya na may hawak ng donation box noon sa rali. Sa kanya inaabot ng mga dumadaang motorist ang mga barya at papel na kwartang ibinibigay bilang suporta sa mga mobilisasyon natin noon.

ORGANISADOR

Pagkatapos noon, nabalitaan ko na lang nag nagsimula siyang mag-attempt na tumulong sa pag-oorganisa uli ng union sa Ateneo. Pero sandal lang nagdesisyon siyang magbakasayon sa pagtuturo. Nabalitaan ko na lang na saro nap ala siyang organisador ng mga manggagawa sa Bikol sa ilalim ng isang NGO na tumutulong sa mga manggagawang Bikolano.

Sa bawat pagkikita naming, lagi niyang kinukuwento ang encounters niya with the working class, laluna ang mga experience niya sa mga minahan sa Camarines Norte noon. Ang mga bloopers, ang mga pasaway na istorya, ang mga nakatatawang karanasan at napakapitiful na kalagayan ng mga manggagawa at mga pamilya nila doon na siyang inoorganisa niya, lahat ng iyan sini share niya sa amin.

Iba na ang paningidgan niya sa mga panahon na iyon. Lumakas ang katawan niya. Nagkaroon siya ng bigote. At karelasyon.

KARELASYON

Mahiyain si Ted, at medyo torpe sa mga babae. Pero malakas ang appeal niya. Yun lang hindi niya alam. Sa pagkakatanda ko, dalawa ang babaeng na linked sa kanya sa Ateneo. Ang isa, makata rin, na contributor ng HARIGI, at ang isa pa, matangkad na babaeing naglalaro ng basketball.

Pero ang nagging karelasyon niya ay isang aktibistang babae. Matamis siyang umibig. Naghaharana siya, yung mga pasimple lang baga. Magkakasama lang kami noon na kasama ang labiduds (love) niya, idadaan lang niya sa pagkanta at paggitara habang nakatingin siya sa kanyang GF.

Malambing siya sa karelasyon. Pero hindi siya yong tipong lalaki na showy. Bukod sa natural na mahiyain kaya nadala din niya ang natural na ugali ng isang manggagawa: reserved.

NPA COMMANDER?

Pagkatapos matagal kaming walang kontak. Ngayon, nabalitaan ko na lang… nahuli siya… bilang isang NPA commander daw.

Nagulat ako sa balita. Si Ted? Kumander? Baka case of mistaken identity lang ito dahil organizador siya, baka natiyempuhan na narun siya sa lugar habang nagbabakbakan ang military at rebelde at siya napagbintahangan (falsely accused) na NPA..

Naisip ko tuloy ang ordeal na dinadaanan ng mga ilang aktibistang organisador sa Bikol na pinagbentangan na NPA. Baka yan ang giniwa sa kanya?

Wala sa klase niya ang maging kumander at maging NPA. Ang ibig kong sabihin, sa aspeto ng physicals, hindi ako makapaniwala na NPA siya. Mahina ang mga mata niya.

Pero sa antas ng political na panindigan, alam kong matibay ang paninindigan niya para sa mga obrero(manggagawa). Para sa karamihan ng mamamayang Pilipino. Para sa masa. Alam kong iyan ang mga tu-lang (?) ni Ted na hindi mababali.

TUNAY NA ATENISTA

Si Ted isa sa mga modernong representatsyon ng isang lalawgon (?0 ng Atenista. Buhay na halimbawa siya ng katotohanan n gaming motto: “Men ang Women for Others.”

Kung buhay lamang si Fr. Bonoan, siguradong idadagdag niya si Ted sa listahan ng kanyang mga kaibigan: si EDJOP, si Danny Borjal, at iba pa.

Siguradong ibibida siya ni Fr. Bonoan sa mga bagong henerasyon ng mga aktibistang Atenista.

Kung buhay lang si Fr. Bonoan.

Kaya nga ako, habang buhay pa ako, gusto ko rin ibida sa inyo si Ted. Gusto kong ipaalam na isa ako sa maswerteng tao na nagging kabarkada at kasama niya.

At ipagdarasal ko na makasama ko kayo, sa pagdarasal para sa kanyang kaligtasan at paglaya. Dahil sa huling alam maraming tao ang natulungan ni Ted. Marami pa ang magiging maswerteng kabarkada at kasamahan niya. Marami pa ang mapapasaya ng kanyang pagkanta at paggigitara. Marami pa ang mga pananaw na mamumulat niya.

Ipagdasal natin ang kanyang kaligtasan.

Ipagdasal natin ang kaligtasan n gating pagiging Atenista.

Pinatunayan ni Ted na kaya niyang isabuihay ang “Men ang Women for Others” na mantra. Ngayon niya kailangang an gating pagsasabuhay ng kasabihang Atenistang ito.

Mabuhay si Ted Palacio!

Mabuhay ang Ateneo!

Translation of a blog of a co staff member of the Ateneo de Naga publication HARIGI in this link posted in 2008:
http://homar.wordpress.com/2008/03/19/an-ibat-ibang-aspeto-kan-pagkatao-ni-ted/'

 

     
     
     
     
     
     
     
     
     
     
           
     
     
     
TRIBUTE TO CHRISTINE PUCHE AT UP BY FRIENDS, ORGMATES AND TEACHERS
July 12, 2013
     
     

 

Here is a blog written in 2008 by one of his former students at the Ateneo de Naga when he was already with the NDFP-Bikol.
-------------------
I never called him sir although he was my college instructor. He was about five or six years my senior but he actually looked younger than me. Some people even mistook him as a high school student. Even his demeanor was very unassuming and awkwardly naïve. He was the stereotypical bespectacled nerd. He was a brilliant computer science student, but was also a very good writer and chess player. When he was a student, he represented our school to different programming and chess tournaments.

Although I was a biology major student, we were acquainted through our school’s official college publication, the Pillars. He was once an associate editor and later became the adviser of the said publication. He usually spent his idle time at the Pillars’ office, playing guitar or simply fooling around. Hence, Pillars’ staff fondly called him “tambay ed.”

When I joined the campus publication as a literary and associate editor, Ted Palacio was already the adviser. Ted was my mentor but he was also my friend. When Ted left his teaching post in Ateneo de Naga, I never heard from him again. I thought he went abroad for a better paying job or perhaps established his own computer school. But I was wrong. Just yesterday I saw Ted being interviewed on TV. However, it was not the Ted I knew. He was not wearing his eyeglasses. He looked haggard but confident. He was wearing a T-shirt and a pair of denim “puruntong” shorts. He was being interviewed because he was a captured NPA rebel. The news report stated that he was leading a band of rebels when they had a gun battle with a bigger group of police and military men somewhere in the mountains of Sorsogon. An ArmaLite M-16 riffle, grenades, bullets, subversive documents and a communist flag was confiscated from him. I was really shocked when I heard his name mentioned and saw his face on TV.

Ted Palacio was good in programming computers but he was not a military leader. He even had himself excepted from ROTC training in college because of asthma. He was the last person I expected to become a communist rebel commander. When I was in college, Ted never participated in any rally. He was a religious person and was even active in campus ministry as a guitarist during mass. I really do not know what pushed Ted to become a rebel.

[The blog is here:
http://homar.wordpress.com/2008/03/13/ted-palacio/

 

 

Dean Rolando Tolentino of the UP College of Mass Communications
(Christine's alma mater)
 
     
Sociology professor  Sarah Raymundo reads messages from friends of Christine
     

 

Ted Palacio (Part III): From a Brother’s Point of View
Posted on March 20, 2008 5
From:
http://homar.wordpress.com/2008/03/20/ted-palacio-from-a-brothers-point-of-view/

Written by Roderick T. Palacio
Cartoon by Makuapo ni Beribentot

As a brother who resides abroad, the past week has been very difficult for me trying to keep track of what’s going on back home. I’m trying to balance the worries of being concerned about my brother’s safety and being concerned about the mental and emotional well-being of the other members of my family, especially my parents who are not used to this kind of stress and public attention.

That is why, I found extreme joy upon learning from Atty Lil that several groups of people have come forth and extended their help in ensuring the hasty release of Ted. I tried to find more information about those people and I stumbled on your blog.

I have to say that the comments here enlightened me to a side of my brother’s personality that has never occurred to me. I learned some bits that he has always kept from our family, not exactly as a secret but on an “need-to-know” basis. And I have to say it warms my heart to know that Ted has touched a lot of people’s lives in a positive way.

Ted and I were not that close as brothers. I guess that goes the same for my other siblings. We grew up disconnected to each other and we ended up more attached to our friends in school. We used to be a lot closer when we were just kids because we have a lot in common. We were just a year and a half apart in age and 2 years apart in school grade. I’m the big brother who would always tag along my younger brother after school on a bike and play with other kids. We shared a passion for reading. We nurtured this, unashamedly, by being addicted to renting comics! I also remember I used to drag him with me to the old PNR station (we live in Magsaysay) in Triangulo, watching trains and travelers. It was our favorite pastime on Saturdays. I got so guilty one time when we came home and he caught a fever because of staying too long in the sun.

Ted has always been frail as a kid, even as a grown man. He has asthma as a toddler, he has travel sickness, and he developed an extreme case of myopia (grade of 700+), which I would myself be inflicted with at a later age. It was because of these weaknesses that our parents and elders used to go easy on him when he was a kid, an affection I would immaturely label as favoritism.

He was also, undoubtedly, the brightest kid in our bunch, earning him school honors and the affection of my grandparents. When we started growing hairs and all, we started to drift apart, although physically, we were so close because we slept in the same bed. He started to get drawn to his high school friends and me got drawn on my own set of friends. You have to understand we aren’t the type of the ideal close-knit family who talks a lot to each other. I don’t know how it came to that, I’m still scratching my head until now, but that’s another story. Nonetheless, by the time we finished high school, we were so apart that we ended up fighting with each other a lot about doing household chores and all.

One of my fondest memories of my bro is the way he influenced my inclination to music. When we were in high school, there were only about two FM stations in town providing us the latest in music trends. Needless to say, I have such a bland taste in music then, limited to the likes of Air Supply, Barry Manilow and other cheesy balladeers. When we got our first Betamax video player, Ted brought home one day a video tape of a live concert of an “obscure” band. I berated him for it, saying it’s music for the drug addicts. One day, I was alone at home and bored so I figured I’d check out the tape, after all. The concert blew me away. It was like an epiphany of sorts. Right then and there, I was converted to a rock and roll music fanatic. The tape was “Under a Blood Red Sky”. The band was U2. Needless to say, I would go on to become one of U2’s ardent fan. We share that preference til today.

When I went to college, it was around the time when he started to show real potential in the game of chess. It was our dad who taught us this game and the three of us used to spend weekends playing against each other when we were kids. At the early stage, I have always beaten him and my dad occasionally but I got bored so I never took off from there. But he had other plans in mind. He was truly fascinated with the game and he followed it through by reading books and sparring with other people. That’s the time when he got nominated to represent the school in regional competitions. He was an almost permanent fixture in the Chess Center in Plaza Quezon. My parents didn’t take this as a positive but I’ve always felt truly proud when I would pass by the Chess Center and see my bro battling it out with the Torre’s, the Fischer’s and the Kasparov’s of Naga City.

When I graduated college, I went straight to review school in Manila, and landed a job shortly after the board exams. At this point, I lost touch of my brother’s travails. As I would only be in Naga for a few days on vacation, we seldom had the chance to talk. All I knew then was that he has developed a penchant for poetry. I read some of his works and was genuinely impressed. Those works showed early hints of his social awareness.

I also noticed from his collection of books at home a fascination in developing artificial intelligence systems on computers. Interspersed among these collections are the odd books on socialism. I knew then that he has a great life ahead of him so I took things for granted.

At some point, I got a call one day from my dad about an event that would change our lives forever. He told me Ted confessed to him about leaving the teaching job in Ateneo and wanting to join an organization helping displaced farmers and oppressed laborers. He never told us in detail the nature of his work but it almost always involved him being out of contact for months. I was working all that time in Manila but I ended up coming home more often than him. I would only get bits and pieces of news that he is involved in mass actions.

This was a difficult stage especially for my parents, who are apolitical and devout Catholics. I guess my dad never approved of Ted’s principles but he learned the hard way to let go and just let him be his own. My parents would seldom ask me to talk my brother out of his fixation to activism, but I’ve always maintained to them, let him be. Aside from the fact that I really cannot get on a straight talk with my brother about personal choices, another thing that stopped me is I’m a silent supporter of his works. I see in him the things that I wish I could have done. I have the passion in my mind and my heart, I cried for the oppressed people too, I sang the songs for the masses, but I never did anything to actually do something about it. But with Ted, he made things happen. He made up for his physical weakness with the stoutness of heart and mind. There’s one line in one of Buklod’s masterpieces that always remind me of him…”buksan ang iyong puso, huwag ka nang magsawalangkibo; pagluha’y di sapat, ang kailangan ay pag ganap…”

I’ve now been in Thailand for more than a year and only had the chance to visit home once. The last time I spent time with Ted was more than two years ago when he spent a few weeks in my old rented house in Laguna. Last week, when my dad called me to break the news of his arrest, it didn’t come as a shock. What came as a jolting blow was the news that came out in the internet. I always knew he was involved in mass movements but I will never believe that he is involved in the armed struggle.

To his friends and supporters, please join our family in continuing to pray for his well being. My family was discouraged from getting in direct contact with him (for Ted and my family’s sake) so it’s only made it doubly hard for us. Nonetheless, we take comfort that Atty Lil told him that his family and friends are all behind him on this one.

Thank you very much.

Regards,

Roderick T. Palacio
Rayong, Thailand

 

     
     
     
     
     
     
           
     
     
     

 

From:
http://bagamanok.wordpress.com/2011/05/18/jacket-salin-ng-akda-ni-ted-palacio-pillars-ateneo-de-naga-university-1996/


Jacket
(salin ng akda ni Ted Palacio, Pillars, Ateneo de Naga University, 1996)
Posted on May 18, 2011 by bagamanok


Natutunaw na ang yelo sa Siberia. Hinigpitan ko ang pagkakayakap sa manipis kong t-shirt. Tumatagos ang lamig ng hangin sa mga buto ko. Paminsan-minsan, nanginginig ako. Di na maglapat ang aking mga bagang. Lumalangitngit ang buo kong katawan sa lamig.

Naitanong ng isa kong kakilala: “Bakit di ka kasi magsuot ng jacket?” Baka raw ako mapulmunya. Sabi pa naman ni Bong Barrameda sa Trivia, kung maginaw, mas malaki raw ang nakokonsumong enerhiya ng katawan dahil sa panginginig para mapanatili ang tamang temperatura.

Wala kasi akong jacket. Kaya ganito na lang ako. Pasandig-sandig na lang sa haligi, sumusiksik na lang sa mga dingding, pasilong-silong sa mga waiting shed. Paminsan-minsan, pag may piso sa bulsa, nakakahithit naman ng usok ng Winston na pangontra sa lamig.

Ganito na ako nung nakaraan pang Disyembre. Walang kapatong ang manipis kong t-shirt. Parang mga karayom ang ihip ng hangin. Pero, heto, buhay pa naman ako. Kung noon, natagalan ko, bakit hindi ko magagawa ngayon?

Ganito na ako mula noon. Wala na akong jacket.

Natatandaan ko pa ang huling jacket sa buhay ko. Ang tagal na noon. Natatandaan ko pa. Noon mainit ang mga araw ko kahit sa panahon ng tag-ulan at taglamig. Nakakalamyerda kahit bagyo. Nagsasaya sa gitna ng ulan. Sinasalubong ang malakas na hangin na nagyeyelo sa lamig. Noon yun.

Minsan, maulan, papunta ako ng sentro. Nakasakay ako sa may likod ng driver sa traysikel. Hinubad ko ang jacket kong nabasa ng ulan at sinampay sa mga bakal na nakapahalang sa likod ng traysikel.

Sa paglipad ng isip, natahimik ang atungal ng motor: “Makita ko kaya siya ngayon? Bakit kaya ang layo na ng tingin niya? Minsan pag nakakasama ko siya, hindi na siya masyadong umiimik. Dati naman ang saya namin pag nagkukwentuhan. Dati naman, namimilipit kami sa kakatawa pag nagkakabiruan. Lumalayo na ata ang loob niya sa akin…”

Hindi ko tuloy napansin, nasa tapat na ng Robertson ang traysikel. Mabuti na lang at may pumara. Dali-dali akong kumapa ng uno singkwenta sa bulsa. Sabay sagupa sa rumaratrat na ulan, papunta sa tabi kung saan may waiting shed. Nakalimutan na ang jacket sa likod ng traysikel. Adios!

Kaya ganito na lang ako. Dumadaing sa lamig sa bawat bigwas ng hangin. Kahit ayaw ko nang ganito, anong magagawa ko? Wala na akong jacket.

(Nadaanan ko lang ang akdang ito. Nakakatuwa sa lalim at kasimplehan. Orihinal na nakasulat sa Bikol-Naga. Imagine, 1.50 pa lang ang pasahe sa traysikel. Wala pang taxi sa Naga noon. Wala pang SM. Robertson pa lang. 2nd year highschool ako nito, noong wala pang sariling campus ang NCSHS. Ang sarap lumingon, sa panahong alam nating di na maibabalik pa. Lahat tayo ay nakakaranas nito. Lahat tayo, sa magkakaibang punto ng ating buhay, ay nawalan din ng jacket, tulad ng persona sa kwento ni Ted Palacio. Teka, sino nga pala si Ted? Ewan. Marahil isa rin siya sa mga jacket na naiwala ko sa pag-andar ng panahon.)


-------------------------------------------------------------------
 JACKET
Written by Ted Palacio
Republished from the PILLARS (ADNU publication)
Breaking Concepts Column, page 10
Volume 25, Number 3, February 1996 Issue

Nagtutunaw na an yelo sa Siberia. Hinigutan ko an pagkakakugos ko sa manipis kong T-shirt. Nagtataradom an lipot kan duros sa sakuyang manga tulang. Paminsan-minsan, napapakubog ako. Nagkakaratal an sakong manga bagang. Nagraragot an bilog kong hawak sa lipot.

Naihapot kan saro kong kabistado: “Tano kaya ta dai ka magsulot ning jacket?” Baka daa mapulmunya. Sabi pa man ni Bong Barrameda sa Trivia, mas dakol daa an nakukunsumong enerhiya kan hawak kung yaon sa malipot nin huli sa paminsan-minsan na pagtatakig para mamantenir an tamang temperatura.

Mayo kaya akong jacket. Kaya arog na lang ako kaini. Paharahandig lang sa mga harigi, nagpapasalipit lang sa mga lanob, pasirong-sirong sa manga waiting shed. Paminsan-minsan pag may piso sa bulsa nakakasupsop man nin aso kan Winston na pangontra sa lipot.

Arog na ako kaini kan nakaagi pang Disyembre. Mayong kasuknong an manipis kong T-shirt. Garo manga dagom an huyop nin duros. Pero mala ta buhay pa man ako. Kung kaidto nakakatagal ako, ta’no man dai ko giraray magibo ngonyan?
Arog na ako kaini puon pa kaito. Mayo na kaya akong jacket.

Natatandaan ko pa si huring jacket sa buhay ko. Haloy nang maray idto. Natatandaan ko pa. Kaidto maimbong an manga aldaw dawa sa panahon nin tag-uran asin taglipot. Nakakarabas dawa nagbabagyo. Nag-oogma sa tahaw nin uran. Sinasabat an makusog na duros na nagyeyelo sa lipot. Kaidto yan.

Minsan mauran, pasiring ako sa sentro. Nakasakay ako sa may likod kan drayber sa traysikel. Hinuba ko an jacket kong nabasa sa uran asin sinablay sa may nakabalagbag na batbat sa likod kan traysikel.

Sa paglayog kan isip nagtuninong an pagragot kan motor: “Mahiling ko daw ‘to ngonyan? Tano daw ta garo pirmi nang harayo an hiling niya? Minsan pag nakakaibanan dai na naggigirong. Dati man baga maogmahon kami pag nag-iistoryahan. Dati man baga nagrurulukot sa ngirit pag nagsusurubahan. Nagrarayo na siguro an boot niya sako…”

Dai ko lugod narisa, nasa atubangan na palan kan Robertson an traysikel. Maray ta may nagpara. Dali-dali man akong nagkapkap ning uno singkwenta sa bulsa. Sabay tagbang sa nagraralapatak na uran. Pasiring sa gilid na may waiting shed. Napaglingaw na kan jacket sa likod kan traysikel. Adios!

Kaya arog na lang ako kaini. Nag-aagrangay sa lipot sa kada rapado nin duros. Dawa habo ko kaini, ano an magigibo ko? Mayo na akong jacket.
 

     
     
     
     
     
     
     

 

From the Facebook wall of Ranier Requiestas

Never Rest In Peace
(Para kay Ted at sa mga nasawi sa July 4 Massacre sa Juban, Sorsogon)

Shot in the face
what a disgrace
how many bullets does it take
to wipe that rage off your face
fascist boots
dig deeper into the roots
of a social fungus
sowing hate, fear and confusion among us.

           
     


Ang kakaibang peryodismo ni Christine Puche
Konteksto ni Danilo Araña Arao
 

Mahirap para sa isang peryodistang magsulat tungkol sa mga tinaguriang komunista. Sa panahon ng matinding opensiba ng militar laban sa mga diumanong kaaway, kahit ang ilang miyembro ng midya ay napagbibintangang kasangkot sa rebolusyonaryong gawain.
 

Para sa maraming peryodista, may agam-agam sa pag-uulat tungkol sa mga miyembro ng Communist Party of the Philippines (CPP), New People’s Army (NPA) at National Democratic Front of the Philippines (NDFP). Sa kabila ng kalayaan sa pamamahayag, nariyan kasi ang posibilidad na susubaybayan sila ng awtoridad dahil sa piniling paksa. Baka nga ipatawag pa sila ng pulis o militar kapag napansing may positibong anggulo o malaking espasyong ibinibigay sa mga binansagang terorista’t salot ng lipunan.
 

Kung ang awtoridad ay may alam sa midya’t komunikasyon, sigurado akong pati ang pagpili ng mga salita ay sinusuri nila. Sa perspektiba ng mga nasa kapangyarihan, ang pagkamatay sa isang engkuwentro ng mga miyembro ng CPP-NPA-NDFP ay hindi puwedeng tawaging masaker. At lalong hindi puwedeng tawaging martir ang mga rebelde. Kung paniniwalaan ang argumento ng gobyerno, hindi kailanman matatawag na bayani ang mga diumanong kriminal at terorista.
 

Sa kontekstong ito, ang nangyari raw sa Barangay Calomayon, Juban, Sorsogon noong Hulyo 4 ay, kung gagamit ng wikang Ingles, “severe setback with the death of its eight members including at least two ranking party officers.” Ito ang nakasaad sa website ng Philippine National Police (PNP).
Pero ano naman ang sinasabi ng kabilang panig? Sa isang pahayag ng NDFP-Bicol Chapter noong Hulyo 7, binanggit ang isang “depensibang labanan kontra sa 31st Infantry Battalion” (IB) ng Armed Forces of the Philippines (AFP). Pansinin ang tono ng pahayag ng CPP sa pagtukoy sa walong namatay: “Labis na ipinagdadalamhati ng mamamayan ang pagkakamartir nina Ka Greg Bañares (Frankie Joe Soriano), Ka Miloy (Pehing Hipa), Ka Nel (Christine Puche), Ka Gary (Ted Palacio), Ka Rey (David Llunar), Ka Nene (Romero Añonuevo), Ka Jay (William Villanueva, Jr.), at Ka Kevin (Ailyn Calma). Inialay ng mga kasamang namartir ang kanilang husay at talino para makipagkaisa sa rebolusyonaryong adhikain ng mamamayan na makamit ang isang lipunang tunay na malaya, makatarungan, at maunlad.” Mainam ding suriin ang akusasyon ng paglabag sa karapatang pantao: “Walang pagkilala sa mga batas ng digma ang 31st IB nang pagbabarilin nila ang walang kakayahang manlaban na sina Ka Greg, Ka Nel, at Ka Gary. Gayundin, bawat nalugmok na kasama ay binaril pa sa ulo ng mga pasista.”
 

Ang dapat na disposisyon ng militar ay huwag ipagwalang-bahala ang ganitong akusasyon at imbestigahan kung ano talaga ang nangyari. Totoo bang nasa depensiba ang grupo ng NPA? Higit sa lahat, totoo bang walang kakayahang manlaban ng tatlo sa mga namatay? At ang nakagagambala sa aking isipan, totoo bang may binaril sa ulo? Sa isang artikulo sa PhilStar.com, sinabi ni Col. Joselito Kakilala na commander ng 31st IB na hindi raw totoo ang paratang ng NDFP-Bicol. “In fact, Bañares and his men were heavily armed and were engaging our soldiers in fierce gun battle when they were neutralized,” sabi ni Kakilala sa wikang Ingles.
 

Dahil seryoso ang mga paratang, hindi lang dapat pahayag ni Kakilala ang mapagpasya. Kailangang siguraduhing may imbestigasyong mangyayari lalo na’t inamin mismo ng AFP na mula Enero hanggang Hunyo ng taong ito, may pitong kaso ng paglabag sa karapatang pantao ang ilang sundalo nito. Mula noong 2010, sinabi ni Lt. Col. Ramon Zagala, hepe ng public affairs office ng AFP, na may 164 na kaso ng paglabag sa karapatang pantao, kasama ang mga kasong tinagurian niyang “personal in nature.”
 

Kung iuugnay sa pagkamatay ng walo noong Hulyo 4, hindi maiwasang maghinalang isa na naman itong kaso ng paglabag sa karapatang pantao. Kahit na sabihin kasing may armado sa kanila, wala pa ring lugar ang walang pakundangang pagpatay. At habang walang masusing imbestigasyong ginagawa ang AFP, magkakaroon at magkakaroon ng dahilan ang CPP-NPA-NDFP na sabihing “minasaker ang walong martir.”
 

Aaminin kong nang mabalitaan ko ang nangyari sa Barangay Calomayon, Juban, Sorsogon, ang una kong napansin ay ang pamilyar na pangalan: Christine Puche. Sa aking paghahalungkat ng mga luma kong rekord, nakumpirma kong naging estudyante ko siya sa Journalism 199 (Research in Journalism) noong unang semestre ng Academic Year 1996-1997. Sa aking pagkakaalala, tahimik lang siya noon sa klase at responsable niyang ginampanan ang responsibilidad bilang estudyante.

 

 

Kahit lecturer lang ako sa Unibersidad ng Pilipinas (UP) Diliman noong dekada ’90, sa palagay ko’y alam na ng mga estudyante ang aking politikal na disposisyon lalo na’t full-time akong nagtatrabaho noon sa IBON Foundation na kilala sa mga progresibo nitong paninindigan sa mga isyung panlipunan. Hindi tulad ng mangilan-ngilang estudyanteng nagkukunwaring aktibista na humihingi ng pabor sa progresibong propesor, kahit kailan ay hindi ipinangalandakan ni Christine ang pagkakapareho ng aming paninindigan para makakuha ng mataas na grado. Lumalabas lang ang kanyang “tunay na kulay” kapag ang diskusyon sa klase ay napupunta sa mga problemang kinakaharap ng lipunan.
 

Gaya ng inaasahan sa isang kurso sa peryodismo, partikular ang paghahanda ng thesis proposal (na siyang layunin ng Journalism 199), ang buong lipunan ay nagsisilbing malaking laboratoryo para sa aming pananaliksik. Hindi ko na babanggitin ang piniling paksa ni Christine dahil hindi na mahalaga ito. Ang tanging mahalaga lamang sa puntong ito ay ang kontekstong panlipunang ginagalawan natin noong dekada 90.
 

Mainit na isyu ang globalisasyon lalo na’t inaprubahan ang General Agreement on Tariffs and Trade (GATT) and nabuo ang World Trade Organization (WTO) kung saan naging miyembro ang Pilipinas. Ang liberalisasyon, deregulasyon at pribatisasyon ay kitang kita sa nangyari sa mga sektor tulad ng telekomunikasyon, downstream oil at serbisyong patubig – ang dapat ay serbisyong panlipunan ay lalo pang pinagkakitaan. Ang mga aktibistang tulad ni Christine ay malinaw na nanindigan para labanan hindi lang ang mga kontra-mamamayang patakaran kundi ang pangkalahatang kalakaran sa lipunan.
 

Naaalala ko ang partisipasyon ni Christine sa klase tuwing pag-uusapan ang kinakailangang panlipunang pagsisiyasat para malaman ang pambansang sitwasyon. Aktibo siyang lumahok sa mga diskusyon at nagbahagi ng kanyang personal na karanasan sa pakikisalamuha sa iba’t ibang sektor ng lipunan. Matiyaga rin niyang pinag-aralan ang maraming sanggunian, lalo na ang mga publikasyon ng IBON, na ipinamigay ko sa mga estudyante.
 

Sa pagtatapos ng semestre, aaminin kong may mangilan-ngilang estudyanteng nagbigay ng obserbasyong masyado raw akong lumihis sa paksa ng paggawa ng thesis proposal tuwing pinag-uusapan ang mga isyung panlipunan. Dahil hindi ko alam kung sinu-sino ang nagsulat ng ganoong ebalwasyon (anonymous kasi ang pagsusulat ng student evaluation of teacher o SET sa UP Diliman), gusto kong isiping si Christine ay hindi kabilang sa mga estudyanteng walang interes na malaman ang nangyayari sa lipunan.
 

Hindi ko na naramdaman ang pag-alis ni Christine sa UP Diliman para pumunta sa ibang larangan. Sa katunayan, hindi na mahalaga sa puntong ito kung siya ba ay nagtapos o hindi sa kanyang kursong Peryodismo. Ang larangang pinili niya ay hindi naman nangangailangan ng diploma o rekomendasyon mula sa propesor. Ang desisyon niyang humawak ng armas para mas bigyang-kahulugan ang kanyang buhay ay masasabing pinakamatapang na paninindigang kayang gawin ng kabataan.
 

Sa mga nag-iisip na ang pagsapi sa rebolusyon ay pag-aaksaya lang ng oras at pagtatapon lang ng kinabukasan, kailangan nating intindihin ang konteksto ng pakikibaka. Sa mga nagdaang dekada at siglo, kapansin-pansing hindi naging sapat ang paghingi ng reporma mula sa pamahalaan. Malinaw sa kasaysayan na maraming armadong pagkilos na nangyari sa iba’t ibang lugar ng Pilipinas mula nang sakupin tayo ng mga dayuhan. At dahil walang naging makabuluhang pagbabago sa paglipas ng panahon, ang desisyon ng mga katulad ni Christine ay lubos na naiintindihan.
 

Christine Sarza Puche, student number 93-36439. Isang estudyante ng UP Diliman na naging estudyante’t guro doon sa kabundukan. Isang nanay na humawak ng armas para bigyan ng makabuluhang bukas hindi lang ang pamilya kundi ang iba pa. Isang nag-aral ng peryodismo na ginamit ang kaalaman para mapahusay ang gawaing propaganda sa kanyang sona.
 

Tanong sa isang public service announcement (PSA) ng pamahalaan kaugnay ng papalapit na state of the nation address (SONA) ng Pangulo sa Hulyo 22, “Ano ang SONA mo?” Malinaw ang sonang pinili ni Christine. Bilang tugon sa tanong ng gobyerno, hindi nakakagulat kung may iba pang handang maniwala hindi sa retorika ng daang matuwid kundi sa pangako ng makabuluhang pagbabago sa daan papuntang kanayunan, hanggang sa kabundukan.
Para makipag-ugnayan sa awtor, pumunta sa www.dannyarao.com.
 

- See more at: http://pinoyweekly.org/new/2013/07/ang-kakaibang-peryodismo-ni-christine-puche/#sthash.PAtwJWzQ.dpuf

 

           
           

From:
http://newsinfo.inquirer.net/442467/relatives-friends-pay-tribute-to-2-ateneans

See video:
https://www.facebook.com/photo.php?v=530183183704000


 



From:
http://newsinfo.inquirer.net/442491/decoding-the-life-of-frankie-joe

 

           
           
           

 

/p

  
 

Google